Hallo Pedro,  Ik zal me eerst even voorstellen, ben Marit Mooy, woon in Hem ( klein plaatsje in noord- holland) en las in oktober2007 voor het eerst iets over AIN toen ik een maatje voor onze jackrussel zocht op de asielsite. Ons gezin besloot dat het een hond bij jou vandaan moest worden en dat werd Lucky( Lucy 861) een podenco kruising.
Het was zo'n dankbaar en lief hondje en het waren vooral de podenco's die erg lang in het asiel zaten dat we besloten dat er hier nog wel één rond kon rennen ( we hebben een tuin van 2200 vierkante meter, helemaal omheind, dus perfekt voor podenco's) dat werd Toby ( Pieter 791 ). Ook dit was weer een schat van een hond ( wel beschadigd, duidelijk van een jager geweest en erg bang voor m'n man, maar dat is met veel geduld en liefde goedgekomen) , maar er zaten nog zo veel honden die er al zo lang zaten , dus toen kwam Mokky ( 1358) in juli 2008.

Toen vond m'n man het eigenlijk welletjes maar m'n dochter en ik hadden ons oog op Dorus laten vallen( het podencootje dat als opwarmertje voor een pittbull gevecht was gebruikt) en na lang zeuren mocht ie eindelijk komen was ie net gereserveerd dus toen heb ik haar de vrije keus gelaten en dat werd Bonita ( Tatita 2324) de 'vleermuis "podenco pup , die Kees en Yvonne 1 maart 2009 voor ons mee hebben genomen. Toen wilden we Choco adopteren die er al ruim twee jaar zat , maar die bleek niet te vinden ( waarschijnlijk doodgebeten met het konijnen incident) dus toen zijn we voor Jeffy (1227) gegaan die er ook ruim twee jaar zat. En in september hebben we ook Bonita haar moedertje maar laten komen( naar haar hadden we haar genoemd dus die heet nu Bonny) omdat die maar bleef zitten. Dus nu hebben we er zes.

De honden zijn eigenlijk nooit uit m'n gedachten, ik vind het geweldig wat jullie daar allemaal doen. Ik word er hier al moedeloos van, van al dat leed laat staan wat jullie moeten doorstaan. Ik heb heel veel bewondering dat je dit allemaal volhoud ( ook voor de andere vrijwilligers natuurlijk vooral Ana) en hoop dat je door het lezen van dit soort verhalen een beetje de moed er in houd.

Deze  zes hebben in iedergeval een prachtig leven gekregen.

Hoop jullie daar een keer op te zoeken,
Hartelijke Groetjes,
Marit Mooy

Geweldig om te zien dat deze mensen zoveel podenco's een kans hebben gegeven. Zoals die mevrouw schrijft zijn het vooral de Podenco's die lang in het asiel blijven zitten, sinds 2007 hebben zij al veel Podenco's een kans gegeven op een warme mand, dat is toch geweldig! Als je eenmaal een Podenco in huis hebt, wil je niet meer anders. Het zijn gewoon hele lieve sociale honden, kijk maar naar dit gezin die heeft er zelfs zes!