| WANHOOP |
 Een brief van een Spaanse dierenbeschermster: Vandaag voel ik me wanhopig maar ik heb ook hoop. Ja, ik weet dat het tegenstrijdige woorden zijn, antoniemen zelfs. Echter, het is wat er met mij gebeurt, het maakt deel uit van de complexiteit van menselijke wezens. Hoe wanhopig jij je in het algemeen voelt, toch komt er vaak iets op je pad waardoor je een klein licht ziet dat je vult met hoop. Mijn wanhoop komt, uiteraard, door de pijn en het gevoel van het niet in staat zijn om alles te doen wat ik zou willen.Het steeds terugkerende gevoel van het niet kunnen geven van alles wat ik zou willen. Het niet in staat zijn om alle gewonde dieren te redden. Het niet begrijpen van de institutionele, provinciale, lokale, gerechtelijke verlamming, waardoor al deze wreedheden zich jaar na jaar herhalen. Er zijn verzoeken om hulp voor achtergelaten galgo’s en podenco’s, gewond, mishandeld, aangereden, enzovoort. Er zijn dingen die ik niet begrijp, deze mensen bellen, maar velen doen niets, ze geloven dat ze met een telefoontje hun geweten kunnen sussen, ze begrijpen niet dat dierenbescherming stichtingen en asielen nog maar net de middelen hebben om te bestaan, overvol zijn. Ze begrijpen niet dat hun geweten niet kan worden gereinigd met een telefoontje, zoals Herodes niet rein werd door het wassen van zijn handen. Het ware geweten is alleen rustig als het actief reageert. Als u een gewond dier ziet, raap het op, zorg voor het, ga ermee naar de dierenarts, en dan, ja dan, kunnen de stichtingen helpen, zij zullen proberen om zo spoedig mogelijk een goed thuis te vinden, maar onmogelijk is dat een paar vrijwilligers de verantwoordelijkheid op zich moeten nemen voor wat de rest van de samenleving en de openbare instellingen niet doen. En nu zal iemand zich afvragen waar ik hoop kan zien. Heel eenvoudig, ik zie hoop, omdat er mensen zijn die dit doen, hetgeen ik hierboven noemde. Uiteraard niet de meerderheid, maar langzamerhand beginnen een aantal hun verantwoordelijkheid te nemen en deze acties uit te voeren. Mijn mening is dat politici altijd achter de realiteit aanlopen, en dat de werkelijkheid is wat de samenleving met haar activiteiten veiligstelt. En zonder het te beseffen, want het is een zeer trage start, nemen mensen verantwoordelijkheid voor dieren die gewond zijn, en bellen ons om te vragen om steun. Het doel van deze ondersteuning is om een gezin proberen te vinden voor het geredde dier door de stichtingen zodat deze mensen weten dat ze er niet alleen voor staan, vooral om te voorkomen dat ze het gevoel krijgen in hun eentje te vechten. Vandaag, in het bijzonder had ik een sprankje hoop. Aangezien de stichting waarvan ik het geluk heb lid te zijn, drie bijzonder ernstige gevallen binnenkreeg, zij genereren kosten die wij niet kunnen betalen, gelukkig zijn er dierenartsen die ons helpen en ons nooit vragen om direct te betalen. We vroegen vooral dringend om zalven, verband en gaas. Waar komt mijn hoop vandaan? Door mensen die aanbieden om dit materiaal te leveren, het zijn jonge mensen, mensen die hun geld niet oppotten, mensen die persoonlijk naar de apotheek zijn gegaan en het kochten, het zijn de mensen die zelfs de moeite genomen hebben om het te brengen. Daar komt mijn hoop vandaan, jonge mensen, mensen die vaak kritiek krijgen van volwassenen, omdat zij volgens volwassenen niet betrokken zijn, omdat niets ze kan schelen, en ga zo maar door. Ik vraag me af, wie kan het niets schelen? Misschien is het probleem dat ze zich niet druk maken om dezelfde onderwerpen die relevant zijn voor de "volwassenen." Voor mij, zijn zij degenen die mij steeds hoop geven en ik heb het geluk door middel van mijn vrijwilligerswerk bij de stichting, zonder het te weten, zonder hen iets te vragen, hebben ze het mij bij vele gelegenheden aangetoond. Ik weet dat mijn brief vandaag kan afwijken van hetgeen ik eerder heb gezegd, misschien zal het mensen die het lezen teleurstellen. Het kan gewoon een overpeinzing zijn. Misschien alleen een beetje zelfbedrog, dat ik vandaag nodig heb, op een droevige en donkere dag. Misschien schrijf ik het alleen ter compensatie van de immense droefheid van het zien van gewonde dieren, liggend in de goot, dood in erbarmelijke omstandigheden, net als mensen in vele landen zich op dezelfde manier zien. Ik ben nog steeds overtuigd van een van de spreekwoorden volgens welke ik mijn leven leid: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet, uiteraard geldt dit ook voor de dieren. |
