Dinsdag 15 september 2009. Het eerste wat ons opviel toen we het asiel binnenkwamen waren de prachtige nieuwe kennels. We zijn gelijk op zoek gegaan naar Pedro, die was de kennels aan het schoonmaken, er waren twee stagiaires naar huis gegaan vanwege het schietincident van een dag eerder. Ook was er een stagiaire ziek, dus dan is het helemaal aanpoten in het asiel. Hierna hebben we Anna en Ani begroet, het was een ontzettend warm welkom. Het was een mooie zonnige dag, de dag ervoor had het nog geregend. Toen zijn we op zoek gegaan naar alle Podenco’s, ze zaten nu nog overal verspreid in het asiel. In de toekomst is het de bedoeling dat ze allemaal bij elkaar komen te zitten.Wat is het toch een triest gezicht als je alle honden zo ziet zitten, maar in mijn achterhoofd hield ik steeds maar voor dat het voor hen allemaal veel beter was dan op straat te leven.

Naar hok nummer 15 werd ik steeds  toegetrokken daar zat een Podenco waar ik opslag verliefd op was. Wat een schatje het leek precies op Bonita ook die gekke sprongen makend zoals Bonita kan doen. Bij navraag bij Ana bleek het Curo te zijn. Ik had hem echt zo mee willen nemen wat een schat van een hond. We gaan hem zeker even in het zonnetje zetten. Wij hebben daar ook veel geknuffeld met de Podenco’s. Er zaten er soms vijf bij elkaar in een hok wat is dat toch leuk om te zien. Ik zei tegen Pedro pak deze vijf maar voor me in. Je krijgt er echt geen genoeg van om te kijken naar die honden. Ze zagen er wel allemaal goed uit misschien sommige iets te mager, maar ze waren allemaal vrolijk en blij om iemand te zien. Verder werd Ana geïnterviewd door een medewerkster van de televisie, goed nieuws dat er in Spanje door de media nu ook aandacht wordt besteed aan dierenleed en de moeilijke omstandigheden waaronder het asiel moet werken.

Om 15.00 uur werd het ineens stil in het asiel en waar je ook keek, lagen alle honden te slapen, het leek wel of er iemand op een knopje gedrukt had, want alle honden lagen ineens te slapen.. Bij een vorig bezoek was het juist om die tijd dat alle honden in het asiel begonnen te huilen en blaffen, maar dat gebeurde nu niet, in een keer lag het hele asiel op één oor. Pedro was naar een vergadering geweest in een ander dorp en zag daar tussen twee auto’s een gewonde hond liggen. Pedro zou Pedro niet zijn als hij daar niet even polshoogte ging nemen. En zo kwam Pedro terug met de gewonde hond, vreselijk wat zag dat beestje eruit. Hij had al maanden daar rondgezworven en niemand heeft actie ondernomen om dat beestje even bij een dierenarts af te geven. Ik zal dat volk nooit kunnen begrijpen, wat een koude kille en gemene mensen die Spanjaarden zijn voor dieren.. Gelukkig zijn ze niet allemaal zo, kijk maar naar Chica (Wik) zijn baasje en zo ken ik er gelukkig nog meer.

Toen we teruggingen en Amigo niet mee mocht, stond er een Spanjaard in een andere rij die had ons al om folders gevraagd. Die bood spontaan aan om Amigo mee te laten vliegen met hem, maar die vloog naar Groningen en jammer genoeg was dat te ver. Maar die zei uit zichzelf dat hij zich schaamde hoe zijn eigen landgenoten met dieren omgaan. Ik wilde die mijnheer ook nog hartelijk bedanken voor zijn aanbod. Hij leefde echt met ons mee, en kwam elke keer vragen of het al gelukt was. Zoals jullie in de diashow gezien hebben we zijn gelukkig goed geland met de overige honden. En iedereen was zeer blij met zijn eigen of pleeghond. Het was echt weer een bijzondere ervaring om weer een dagje in het asiel geweest te zijn. Wat heb ik toch een bewondering voor Pedro en Ana. Dag en nacht staan ze voor de hondjes klaar, met na zoveel jaar nog steeds zoveel inzet en motivatie, het zijn kanjers!

Wegens te lange laadtijd van deze pagina zijn de foto's verplaatst. De foto's van het asiel kunt u vinden in het menu rechts: Asiel La Linea- Foto's bezoek asiel.

Alle foto's hebben wij ook naar Photobucket geupload. http://s869.photobucket.com/albums/ab255/podencoworld/