Het begint allemaal met wat geneus op internet. Een soort van oriëntatie voor een nieuwe hond die ons huisje weer wat leven en vreugde zou inblazen. Vanaf mijn geboorte ben ik altijd omringd geweest met dieren als honden, katten, konijnen, kippen en eenden ( die ik redde uit een afwateringsput of andere onmogelijke situaties). Nooit heb ik begrepen dat er nog steeds fokkers bestaan die per maand een tig tal van puppy's op deze wereld laten werpen terwijl ieder asiel vol zit met honden en katten die vaak aan hun lot overgelaten zijn.  Ik was dus ook op internet aan het kijken bij asielhonden en kwam zo op de site www.podencoworld.nl terecht. Die hele avond en tot diep in de nacht heb ik zitten lezen en filmpjes bekeken over het Podenco ras.

En welke horror, mishandeling en verwaarlozing de meeste daar moeten doorstaan voordat ze worden gevonden en mee genomen naar het asiel in La Linea. Het is dan ook die avond dat ik verliefd ben geworden op  o.a die geweldige oren van de Podenco en hun rasbeschrijving. En in bijna iedere foto van de te adopteren honden zag ik wel een karaktertrekje van het , op de site, zo goed beschreven ras. De een trots en fier, borst vooruit en klaar om te jagen, de ander gebroken en teruggetrokken in een hoekje. Weer anderen die op de foto al de clown uithingen.

'S nachts kwam mijn vriend Rodney om 4 uur kijken waarom ik nog steeds niet naar bed was gekomen, en meteen heb ik hem overladen met informatie over het asiel in Spanje en de honden die daar zaten. Filmpjes en foto's heb ik hem laten zien en ik geloof dat mijn enthousiasme niet te houden was. Samen hebben we toen nog dik twee uur achter de computer gezeten en gelachen maar ons vooral verbijsterd over de gruweldaden die heel veel honden daar mee maken en onze verontwaardiging daarover besproken en gedeeld.

Daarna heb ik dagen lang op de site verder gekeken en geprobeerd alles te lezen wat er beschreven staat ( wat volgens mij vrijwel onmogelijk is omdat het zo ontzettend breed is uitgewerkt) over de achtergelaten honden. Iedere dag als mijn vriend van zijn werk thuis kwam dan had ik wel weer een foto gevonden of een filmpje van inmiddels al gelukkig geadopteerde Podenco's, waarvan ik het zowat in mijn broek deed van het lachen.

En toen die bewuste dag, Vrijdagavond 30 April 2010, daar stond ze dan op de site ter adoptie, Sisi. Mijn hart sloeg over en meteen was ik verliefd, vol enthousiasme heb ik de foto's van Sisi aan Rodney laten zien en gevraagd of hij ook zo verliefd werd op dat snoetje. Er zaten denk ik maar 3 seconden tussen voordat hij meteen zei,....... JA!!!

Die zelfde avond heb ik een adoptie formulier op de site ingevuld en verstuurd. Zaterdag ochtend kreeg ik meteen een mailtje terug, dat het adoptieformulier er in ieder geval goed uitzag en dat ze de vragen, die ik over Sisi had gesteld, zo snel mogelijk zou proberen te beantwoorden. Die zaterdag nog heb ik telefonisch een screening doorlopen (telefonisch omdat er hier in het zuiden van Limburg nog niemand van de organisatie is gevestigd). Vanaf toen ging alles in een sneltrein vaart en zou Sisi al na 2 ½ week arriveren op het vliegveld. Pas kom je er achter hoe lang 2 ½ week nog kunnen duren hahahaha. Terwijl de eerste reactie was: Oeh.... zo snel al???

In die 2 1/2e week hebben we ons voorbereid op de komst van Sisi, die na aankomst omgedoopt zou worden naar Izzy. Een mandje halen, een riempje  en voer..... de simpelste dingen normaal, moesten nu op de tast gebeuren, gebaseerd op de foto's en maten die bij haar karakteromschrijving  stonden vermeld .

De aankomst datum werd bevestigd, met vluchtnummer en tijd van aankomst op Rotterdam airport, de woorden galmde door mijn hoofd....... Donderdag 14 mei, aankomsttijd 13:25. Twee dagen voor de aankomst werd het nog spannend omdat moeder natuur het nodig vond om een groot deel van het vliegverkeer plat te leggen, door middel van een dreigende aswolk rond te laten slingeren in het luchtruim, die veroorzaakt was door de vulkaanuitbarsting in IJsland. Tromgeroffel 2 dagen lang. Uiteindelijk zijn mijn schoonmoeder en ik donderdagochtend 14 mei maar gewoon op de trein gestapt met de hoop dat het vliegverkeer weer helemaal geregeld zou zijn. En jawel , bij aankomst op Rotterdam airport worden we al opgewacht en warm ontvangen door Evalien, Karin en Jan van Podencoworld, een onderdeel van de stichting Second Chance Foundation.

Langzaam stroomden alle mensen binnen die ook een viervoeter kwamen ophalen, waarvan het leven van nu af aan alleen nog maar beter kon worden. Waren ze er niet voor een adoptie dan wel als tijdelijke opvang in een pleeggezin. Iedereen kwebbelt er op los, over ervaringen, en de groentjes onder ons hebben vragen genoeg en zijn maar al te trots om ons riempje en aangeschafte voerbakjes te showen.

DAAR......Daar.....Daar............werd er geroepen......... Het vliegtuig van Transavia komt aanvliegen en land netjes op de baan, iedereen begint  zich te verzamelen voor de grote glazen plaat bij de aankomst hal om zo een eerste glimp op te kunnen vangen van gelukkige Podenco's in spe en de andere honden, die O zo welkom zijn.

Een dik half uur gaat nog voorbij voordat de paspoorten door de deuren worden overhandigd en iedereen al wordt verrijkt met een paspoort van de hond die heel spoedig door de deur in een bench zou komen. Op dat moment ben je al trotse eigenaar van je hond, die je nog steeds niet in levende lijven hebt kunnen ontmoeten. Minuten lijken op dat moment uren die voorbij tikken,..... en dan........ wordt er geroepen, …..... MENSEN..... DE HONDEN KOMEN ERDOOR......!! Een prachtig moment waarin iedereen zich verzameld en in een groep achter de mensen met de benches aanloopt naar buiten. Natuurlijk ook mijn schoonmoeder en ik, beiden met kippenvel van top tot teen en een flinke brok in onze keel.

De eerste bench wordt ontdaan van het veiligheidsplakband en het deurtje wordt voorzichtig geopend. Vol spanning staat men te wachten welk koppie er als eerste uit zou steken. Sisi ….werd er geroepen en ik wist niet hoe snel ik er bij moest zijn om als trotse nieuwe eigenaar van Sisi( vanaf dit moment Izzy) haar nieuwe halsbandje om te doen, als blijk van welkom, een start van haar nieuwe en onbezorgde leven.

Oeh en ahhhhh klinkt er overal, en een voor een worden de honden uit de bench gehaald, de een kwispelt de ander is nog wat slaperig. Izzy is enorm gespannen en ik neem haar meteen even mee naar een iets rustiger plekje in de zon, waar anders kan een Podenco beter kalmeren dan in de zon...... haha. Al snel wordt ze wat rustiger en begint zich te ontspannen , voor zover dat mogelijk is met zo veel mensen om je heen, een nieuwe omgeving, een verleden en een ,nog niet in te vullen, toekomst.



Iedereen neemt zijn of haar hond hartelijk in ontvangst en men begint zich stuk voor stuk klaar te maken voor een reis naar een warm huis. Rodney is met de auto onderweg en komt mijn schoonmoeder en mij ophalen en zo hebben we nog een half uur om te genieten en om Izzy bij te laten komen van haar turbulente reis, de reis door het leven tot nu toe. Izzy heeft een verleden wat geen mens voor haar kan vertalen, de enige manier waarop ze het ons kan laten weten is door te laten zien waar ze bang voor is....... en dan nog kunnen we alleen maar raden wat haar allemaal is overkomen en aangedaan.

Trots als een Pauw zit mijn schoonmoeder met het riempje van  de diep slapende Izzy in haar hand en samen genieten we van het moment. Trrrrrrrrring Trrrrrrrrrrrrrring, mijn telefoon gaat, Rodney heeft ons zien zitten en zet nog even de auto weg. Zodra hij komt aanlopen begint Izzy te kwispelen en loopt naar hem toe, twijfel was niet nodig voor haar, ze had meteen door dat ze bij Rodney wel op schoot mag gaan zitten.

De terugreis van Rotterdam naar Landgraaf ligt Izzy lekker te slapen in haar nieuwe mandje en ik kan niet stoppen met naar haar te kijken . Ik ben ontroerd over het feit dat dit hondje, mijn hondje, ons hondje, vanaf nu, een deel uit maakt van een goede, veelbelovende en liefdevolle toekomst met ons samen.

Filmpje aankomst thuis..... ze is meteen blij met haar mandje!


Precies vandaag 4 juni 2010 hebben we haar 3 weken en het bevalt zo ontzettend goed. De eerste 4 dagen heeft Izzy geslapen, geslapen en nog meer geslapen..... en vanuit een veilig plekje op de bank heeft ze alles geobserveerd. Vanaf de eerste dag is ze zindelijk geweest, niet een plasje of ongelukje in huis, zelfs niet in de tuin. Ik denk dat ze meteen al in de gaten had dat ze een thuis had gekregen. Na een paar dagen flink slapen komt Izzy al wat losser en begint ze af en toe rare vreugde sprongetjes te maken en aandacht te vragen door haar poot op je hand te leggen.... iedere dag een beetje losser, en na een weekje had ze ontdekt dat sokken wel erg leuk zijn om mee te spelen. De balletjes........ nou........ daar snapte ze niks van hahaha. Ze is nog wat bang voor auto's ,vooral als ze heel hard rijden en andere honden vindt ze nog wat spannend, maar begint steeds meer te kwispelen als ze er een ziet lopen tijdens het uitlaten. De postbode loopt met haar weg, want het is de eerste hond die kwispelend achter hem aan komt gehuppeld... iedereen die ze tegen komt wil ze begroeten, en ik sta er dan helemaal trots bij........ lief hondje heb ik he....!!! Inmiddels heeft ze ook ontdekt dat tuinieren een erg leuke hobby is en zo helpt ze ook graag mee om de margrieten te snoeien, precies op de goede manier ook, zo net het bloemetje eraf en de steel laten staan.



Vervolgens graaft ze dan alvast een kuil .... zodat ik er eventueel een nieuwe margrieten struik zou kunnen plaatsen. Is ze niet geweldig??!!

Ik zou nog pagina's kunnen beschrijven over Izzy, maar eigenlijk komt het op een ding neer, ze is geweldig en we zijn zo blij dat we haar hebben kunnen en mogen adopteren. Blij dat we haar een goed leven kunnen geven en vertrouwen geven, dat zolang ze bij ons is haar niks meer zal gebeuren.
We genieten van haar vrolijkheid, haar bescheidenheid, haar clowneske gedrag, haar liefde, haar vertrouwen in ons, haar gehoorzaamheid, en natuurlijk haar groene vingers ;-).

Groeten Elja.