|
SPANJE – La Linéa de la Concepción
Iedereen zal de beelden wel kennen van verwaarloosde of mishandelde (zwerf)dieren in Zuid-Europa. Het aantal honden dat jaarlijks in Zuid Spanje wordt afgedankt loopt in de richting van de 100.000. Veel van deze honden komen terecht in door de overheid gesubsidieerde dodingsstations. Jaarlijks vliegt de stichting Prodean een redelijk aantal zwerfhonden uit het zuiden van Spanje naar Nederland. Deze honden zijn afkomstig van een asiel in het Spaanse plaatsje La Línea de la Concepción, waar honden worden opgevangen die uit het naastgelegen dodingsstation worden weggehaald. Na adoptie komen de honden terecht in een veilige mand bij hun nieuwe baasjes. In Spanje is de wettelijke termijn voor een eigenaar om zijn hond, die is opgepakt als zwerfhond, op te halen gesteld op tien dagen. Daarom zijn er zogenaamde 'dodingsstations' ingericht om een einde maken aan het leven van vele zwerfhonden. Wanneer de eigenaar zich niet tijdig meldt werd de hond op niet humane wijze ingeslapen en verbrand.
Het asiel
Dit kon het echtpaar Peter 'Pedro' en Madeleine Koekebakker niet meer aanzien, zij trokken zich het leed van deze onschuldige dieren aan. Onder de stichting Prodean (Asociation Pro-derecho del animal) richtten zij een asiel op naast het 'dodingsstation'. Omdat ze weinig middelen ter beschikking hebben, zijn de omstandigheden in het asiel helaas nog vooroorlogs. Door gebrek aan geld zijn de stukken grond enkel met gaas omheind. De honden verblijven in kennels, die zijn afgezet met hekwerken die zeer kunstzinnig aanelkaar zijn bevestigd. De hekwerken zijn heel verschillend gemaakt, soms zijn het echte stalen hekken, soms een paar stalen palen in de grond met zwaar gaaswerk ertussen gemonteerd. Alles wat voor handen is wordt gebruikt. Als er geen hekwerken meer beschikbaar zijn, of de bestaande hekken niet solide genoeg zijn, wordt overgegaan op bouwen met pallets. Het onderkomen van de honden is bij lange na niet zoals het behoort te zijn. In sommige kennels staan goede hondenhokken, in sommige kennels is het onderkomen een oude container of vier palen met een golfplaat erop. De bodem bestaat simpelweg uit zand en de hekken bieden weinig beschutting tegen zon en regen. Omdat de honden dikwijls onder dit gaas doorgraven wordt er regelmatig een hond slachtoffer van een grotere, dominante hond.
Ook raakt het asiel overvol omdat er elke dag weer veel nieuwe honden gered moeten worden van de dood. Verder worden er veel honden in het asiel 'gedumpt', vastgebonden aan het toeganghek over simpelweg over de omheining gegooid. Er zijn periodes (einde van het jachtseizoen of vakanties) dat er veel honden worden afgegeven bij het asiel of simpelweg worden gedumpt zonder afzender. Honden worden gemakkelijk ziek van het zand, er was geen geld om het zand in de kennels te vervangen door beton. Inmiddels is er door een sponsor een donatie gedaan, waardoor er met de bouw van een aantal betonnen kennels is gestart. Echter het grootste deel van het asiel is de staat van een krottenwijk, ook wel het ‘indianendorp’ genoemd door de vrijwilligers. Enige tijd geleden zijn er enkele portakabins geschonken door een sponsor. Een daarvan is in gebruik als kliniek, waar sterilisaties en castraties worden uitgevoerd en gewonde honden worden behandeld. De overige zijn in gebruik als quarantaine verblijf of als opvang voor pups. De puppies die in het asiel worden afgegeven hebben weinig kans op overleven. Immers er is weinig mogelijkheid om ze apart te zetten en uiteraard hebben die kleintjes veel zorg en aandacht nodig. Dus wordt de beperkte beschermde ruimte die er is, gebruikt als verblijf voor de puppies of wordt er getracht buiten het asiel, bij particulieren zoals Paco en Belen die soms 24 pups tegelijk opvangen, een onderkomen te vinden.
Het groepje vrijwilligers in het asiel in Spanje is, voor het aantal honden wat er in het asiel aanwezig is, veel te klein. Om de vrijwilligers wat werk uit handen te nemen, wordt er veel gebruik gemaak van stagiaires uit Nederland, die in het kader van de opleiding Dierenverzorging, stage lopen in het asiel. Poepscheppen en de honden verzorgen zijn de voornaamste taken. Een van de vrijwilligsters, Ana werkt inmiddels al jaren met Peter samen, een super dame die alle honden voorziet van medicijnen, de zieke honden verzorgt en enorm veel kennis en verstand van zaken heeft. Dag en nacht is zij in de weer voor een schamel loontje. Eenmaal per week gaat zij samen met de dierenarts het hele asiel door om alle honden te checken. Eenmaal per week alle honden checken, kost geld, heel veel geld, daarom zoekt het asiel in La Linéa sponsors en mensen die willen doneren. Op velerlei wijze wel te verstaan. Voor medische kosten (dierenartskosten), bouwmaterialen, medicamenten en voer. Zonder financiële hulp van buitenaf heeft dit asiel in La Linéa helaas geen overlevingskansen.
Het asiel in La Linéa heeft nog een hele lange weg te gaan, maar Peter en zijn vrijwilligers zijn op de goede weg!
Podenco's in het asiel
Het asiel is vaak overvol en biedt opvang aan 300 tot 400 honden. Zeker wanneer het jachtseizoen is afgelopen bestaat een groot deel hiervan uit Podenco's. Een ras wat helaas nog weinig bekend is, zeker in Nederland. Veel van deze stakkers worden broodmager, onder de schotwonden, of gewond binnengebracht en dat zijn dan nog de gelukkigen. Want Peter en zijn mensen doen er alles aan om deze schatten een veilig onderkomen te bieden. Helaas ondergaan veel Podenco's een ander lot.. een van de tradities onder jagers is het ophangen van Podenco's in bomen, aan het eind van het jachtseizoen. De Podenco's die goed gepresteerd hebben, hangen zij boven in de boom op, en overlijden vrijwel direct..Podenco's die volgens de jager slecht hun best hebben gedaan, worden aan de onderste takken opgehangen, zodat zij een gruwelijke verstikkingsdood sterven, vechtend voor hun leven.. Een andere werkwijze van de jagers is om de Podenco uit te hongeren zodat hij volgens hen beter jaagt.. Gelukkig wordt het werk van Peter steeds meer bekend in de omgeving van het asiel, hierdoor worden er steeds meer Podenco's in het asiel afgeleverd.
Wij hopen dat het ras Podenco meer bekendheid krijgt, zodat meer Podenco's een veilig plekje krijgen in een adoptiegezin in Nederland.
Stichting Scf
Het asiel in La Linea wordt ondersteund door Stichting SCF, website www.animalinneed.com
|
