In the darkness of the world of a Podenca in Spain, a life unwanted with little gain. She wanders through life and just exists with all her might. Days turn into nights, and nights into days. For the loneliness in her heart just beats her down. No longer wanted, no longer needed just dumped to her "luck" she wanders the streets. The hunger in her stomach, the ache in her bones just too much to take. Lame from either a trap or car accident, her foot is bad. It hurts so much, but she continues her way through her abandoned life.

Vijf dingen om aan te denken:

1: Liefde.
Misschien wel het meest voor de hand liggend, de waarheid is dat een Podenco het gevoel moet hebben dat je echt van haar houdt. Aangezien de meeste podenco’s een zeer sterke band op bouwen met - en afhankelijk zijn van hun baasje, is de hele basis van de relatie gebaseerd op liefde. Geef je Podenco de liefde die het verdient, en je zult zo veel meer terugkrijgen.

We kregen een telefoontje van een mevrouw dat een paar Nederlandse toeristen deze podenco hebben gevonden in een bos bij Malaga, opgehangen aan een boom. Ze hebben hem meegenomen naar hun appartement en willen hem meenemen naar Nederland. Weer een bewijs van de Spaanse Neanderthaler-mentaliteit.

Ik schrijf je omdat ik de podenco nergens kan vinden en niemand heeft hem gezien. Ik denk dat iemand hem heeft iets heeft aangedaan, ik ben zo boos en verontwaardigd. Eindelijk had hij de kans om te weten wat een knuffel is en hoe het voelt om aangehaald te worden, de onvoorwaardelijke liefde van een persoon te leren kennen, helaas kennen deze dieren alleen maar de minachting van de jagers..  We proberen de mensen in de dorpen in te lichten over het verlaten van honden, om een hond te adopteren i.p.v. nog meer te fokken. Hier in pererra Villamartin worden heel veel podenco’s afgemaakt, er komen er heel veel binnen maar geen een gaat ooit nog weg.. Iemand stuurde mij de website van de podenco’s om Trufa te zien.... bedankt voor alles. Deze Spaanse vrouw probeert op alle mogelijke manieren podenco's en andere honden te redden in Spanje. Ook Trufa is dankzij haar oproep gered. Update De vrouw heeft de verloren gewaande podenco gevonden.

De bijzondere kwaliteiten van de Podenco Ibicenco- In Can Blai, Santa Eulalia (Ibiza), is er een bejaardentehuis, waar ouderen met dementie wonen. Dit bejaardentehuis wordt elke week  door negen Podenco’s Ibicenco bezocht. Deze activiteit wordt bijgestaan door therapeuten en psychologen van de instelling, alsmede door de begeleiders van de honden. Het is een baanbrekende ontwikkeling in de wereld dat men met dit oude ras tegelijkertijd de kwaliteit van leven van ouderen tracht te verbeteren, en de Podenco Ibicenco buiten de sfeer van de jacht wil promoten en zo de samenleving te informeren over de unieke kenmerken van dit dier.

1e foto zij heeft het niet gered een podenco ibicenca die was aangereden. Paco z’n vader was daar aan het wandelen en het dier werd met opzet aangereden! Het rare is dat niemand iets deed (voor ons is dat raar voor de barbaren uit La linea niet) Paco was met 3 foster hondjes aan het wandelen en had geen mobiel bij zich dus had 20 minuten nodig om buiten adem het asiel in te rennen en ons te verwittigen. Ik ben gelijk gaan rijden maar ook al waren we er gelijk bij geweest hadden we haar niet meer kunnen redden ze was verlamd achter, rug gebroken we hebben het nog geen jaar oude kaarsje uitgeblazen. De enige grote box de mastinbox kwam goed van pas een telefoontje van de politie niet van onze politie uit Flintstonedorp maar buitenaf de rijkspolitie Guardia civil. Een halve zool had op de grote rotonde bij de tolweg Manilva Casares een uitgemergelde podenco aan een boom geknoopt met plastictape dat was vandaag, in deze zelfde rotonde had men echter 3 dagen geleden 3 pups neer gezet! !

Het is een van de bekende oudste rassen, ongeveer 7000 jaar oud, zoals blijkt uit sporen van hun vertegenwoordiging in gravures, beelden en bas-reliëfs. Oorspronkelijk uit Egypte, werd waarschijnlijk meegenomen door de Feniciërs, Grieken, Carthagers en de Egyptenaren zelf naar de Canarische Eilanden, ze zijn gemakkelijk te vinden op de grotere eilanden (Gran Canaria en Tenerife). Het is een moedige, levendige, energieke en zeer dynamische hond. Zeer gehecht aan zijn eigenaar, is gereserveerd tegenover vreemden, maar nooit agressief. Agressiviteit wordt beschouwd als een ernstig gebrek, zelfs in de standaard. De jager heeft deze hond altijd al gebruikt bij de konijnenjacht, typerend is het opmerkelijke vermogen om zich aan te passen aan elk terrein. Het kan de aanwezigheid van de prooi ruiken door scheuren van muren van steen of in doornstruiken, hij volgt het spoor met zijn reukvermogen. Op de eilanden worden ze samen gebruikt met de fret, die houdt het konijn bij de keel vast. Bron: FaunaCanaria

Pedro's Dagboek: Ze hebben het weer zwaar te voorduren de podenco's! Wat hebben ze deze weer toegetakeld! Ik moet even wachten wat het da rapport gaat worden, maar ik laat het u weten. Hij is tussen Soto grande en La linea gevonden door Madeleine's vriendin, hij is 8 jaar oud. Update: Dan het rapport van de zwaar gewonde podenco, hij maakt het goed! De mening van de dierenarts is dat hij aan een stalen strop heeft gehangen, maar deze neanderthalers  hadden zijn voorpoten ook in de strop gestoken! Hoe is het toch mogelijk dat er mensen zijn die dit een dier aan kunnen doen? Dit is geen incident, voortdurend worden overal in Spanje zwaar mishandelde en gewonde podenco's gevonden. Waarom moeten deze gevoelige dieren nou zoveel lijden? Waarom?