Door een Spaans auteur: Zelden is het uitgangspunt van een van mijn verhalen een foto. In het algemeen komt de afbeelding na het voltooien van de tekst. Maar deze keer geven emoties van verdriet en boosheid bij het zien van de foto van deze honden de doorslag tot het schrijven van dit artikel. Ze behoren tot een van de Rehala’s die deelnamen aan een monteria in de Sierra Morena op zondag 7 februari 2010, om een einde te maken aan het jachtseizoen in dit gebied. Het zijn Podenco’s, ze brengen het grootste deel van hun leven door opgesloten in hokken, in grote kooien waar veel gevechten uitbreken. De kale plekken en littekens op hun gezichten laten het geweld zien dat de hond tijdens zijn leven ondergaat.

Bij het verlaten van de kooi waarin ze zijn opgesloten, rennen ze vol passie de berg op, achtervolgen hun prooi, wilde zwijnen en herten, die in paniek voor hen vluchten. En toch, in de uitdrukking van elk van deze ongelukkigen zijn nog de restanten van dat nobele ras te zien, de trouwe en oprechte glans van de ogen van een Podenco. Men kan de wrede wereld van de jacht niet met sentimentaliteit benaderen. Maar het is moeilijk om geen medelijden te hebben met het wrede lot dat het bestaan van deze dieren kenmerkt.

Een paar minuten nadat de foto is genomen, begint de jacht. Tientallen geweren naast elkaar gestationeerd, waarbij de vuurlijnen geen open plekken overlaten om te ontsnappen, bange herten en wilde zwijnen, op zoek naar mazen in de slagorde die er niet zijn; stemmen, fluitjes, geblaf, intens geschiet ... alle versterkt en herhaald door de echo van de vallei.

De monteria is een operatie bedoeld om zoveel mogelijk dieren te doden met de minst mogelijke inspanning, dit heeft niets te maken met de lange wandelingen tijdens de sluipjacht, bij het jagen op een ongrijpbare prooi. Hier hebben de wilde dieren duidelijk de status van slachtoffers.

Tijdens de twee of drie uur dat de operatie duurt, verstoort het geweld en het lawaai het serene landschap. Dan worden de dode dieren opgehaald, de trofeeën verdeelt en zijn er overal bloedvlekken te zien. En de terugkerende stilte wordt afgewisseld door momenten van gejank van dieren die gewond zijn geraakt.

Over het jagen is alles al gezegd, de voors en tegens. Maar dag na dag blijf ik achter met de gedachte aan deze diep droevige, uitgehongerde honden, die zelfs na al de wreedheden die ze moeten ondergaan een greintje van edelmoedigheid laten zien.