|
Iedereen die de foto’s ziet is onder de indruk van het verhaal van Angel. "Het is alsof ik het gezicht van de duivel zelf gezien had ", zei het lid van El Cau die Angel gevangen had, het is niet eenvoudig om zijn verhaal te vertellen zonder het gevoel van echt koude rillingen te krijgen of zonder een traan te laten. Slechts een jaar oud, had hij diepe wonden in de nek, oogproblemen, een gebroken been, gescheurde pezen en psychologische en fysieke littekens die een leven lang meegaan. En het ergste van alles is dat dit geen gevolg van een botsing of een ongeluk is geweest, maar door menselijk ingrijpen, "de zwarte hand van een mens," een ironische beschrijving van de medewerker van El Cau.
Men heeft geprobeerd Angel op te hangen, en nadat hij ontsnapte aan een wrede, langzame dood, zwierf hij door de naburige straten van de stad Benicarlo met een draad in de nek die, dag in dag uit, hem langzaam wurgde. De mensen van de stichting werden gewaarschuwd over de verschrikkelijke omstandigheden waarin Angel rondliep, nog een paar dagen en hij zou sterven voor de ogen van vele personen, zijn hoofd was volledig opgezwollen door de druk van de draad in zijn nek, iedereen zag het gebeuren, “maar niemand stak een vinger uit om hem te helpen”. Ze vonden de kracht niet. Is dit normaal? Wat voor soort mensen leven in deze wereld?
Bij El Cau vraagt men zich af wanneer men kan spreken van een "beest". Een terechte vraag omdat er mensen zijn die het verdienen om "beesten" genoemd te worden.
De medewerkers van deze organisatie denken vaak dat als dieren konden praten, en onder de wreedheden hebben geleden, zouden zeggen dat "men zich zou moeten schamen tot het menselijk ras te behoren."
"Hoewel het niet prettig is om de foto’s te zien, is dit wel de realiteit waar we iedere keer weer mee te maken hebben en we kunnen hier niet aan voorbijgaan en onze ogen sluiten voor wat er gebeurt. We moeten de krachten zien te bundelen en proberen om dingen te veranderen. Het is noodzakelijk dat wij het respect voor dieren inprenten, iets wat geen gemakkelijk haalbare doelstelling is.
In het opvangcentrum vragen ze zich af waarom er wetten bestaan als ze niet worden nageleefd. "Waar zijn de boetes en gevangenisstraffen voor dierenmishandelaars? Is er geen rechter die een hond heeft?".
Daarom is deze hond Angel genoemd – om zijn ongelooflijke overlevingsverhaal – hij zal de rest van hijn leven "op een veren matras liggen, zorg, liefde en aandacht krijgen en verwend worden omdat hij dat verdient." De dierenartsen die Angel behandelen hebben de hoop dat hij weer helemaal op zal knappen. Dit zal geen gemakkelijke taak zijn. Vast en zeker niet.
Dezelfde hond?
Het spijt me maar ik kan niet stoppen met vloeken aan het adres van het tweepotige beest dat hem deze wreedheden heeft aangedaan, en die uiteraard heerlijk zal slapen, de enige troost is dat hij zijn doel niet heeft bereikt ... Angel is nu gelukkiger dan ooit .... en wetten, waar zijn de wetten? Die zulke wreedheden kunnen stoppen? |
