| Ooorsprong van de Podenco |
|
Geschiedenis
De Tesem werd zelfs het symbool voor de dodengod Anubis, die op dezelfde wijze werd afgebeeld. De (Tesem) hond staat in hiërogliefen, op beelden en is afgebeeld in papyrus, tabletten en op piramide muren. De Egyptische god Anubis wordt afgebeeld als een jakhals. Echter, aan de kenmerken van Anubis zijn ook die van de Tesem te herkennen. De afbeeldingen van de liggende Anubis komen precies overeen met het uiterlijk van de Tesem.
Tijdens de 8e en 9e eeuw maakten de Phoeniciërs vele reizen en beheersten de handel in de hele Middellandse Zee en men is van mening dat zij deze honden met zich meenamen. Hierdoor werd de toenmalige Pharao hond door de Phoeniciërs verspreid in het gehele Middellandse zeegebied. De honden kwamen terecht op Malta, Sicilië, de Balearen (Mallorca, Menorca, Ibiza, Formentera) en het vaste land van Spanje en Portugal. Op de eilanden ontstonden in de loop van de tijd verschillende rassen met verschillende benamingen die vele eeuwen lang vrij zuiver bleven omdat er door de geïsoleerde ligging van die eilanden vrijwel geen vermenging met andere rassen kon plaatsvinden. Door de geïsoleerde ligging van de diverse eilanden ontstonden er uit deze Tesem meerdere 'staande oren' rassen: op het eiland Malta ontstond de Pharao hond, op Sicilië de Cirneco dell"Etna, op Ibiza de Podenco Ibicenco, op de Canarische eilanden de Podenco Canario, in Portugal de Podengo Portuguès. En op het vasteland van Spanje de Podenco Andaluz, wat buiten Spanje geen erkend ras is. In Egypte zelf werd de Tesem verdrongen door de snellere Aziatische Windhonden. Al is er nog veel onbekend over het ontstaan van de Podenco, vaststaat dat het een zeer oud ras is dat in de loop van de eeuwen qua uiterlijk en karakter maar weinig veranderd is. In 1911 werd de Podenco Ibicenco officieel als ras erkend. Rond 1930 namen Engelsen Pharao honden mee van Malta, dat toentertijd Engels grondgebied was, en de honden werden in Engeland tentoongesteld. De belangstelling voor deze hond was echter matig. Pas in de zestiger jaren groeide deze en was er ook belangstelling uit Amerika en Duitsland. Nog steeds komt de Podenco in al zijn vormen in Westeuropa weinig voor, zoals eenieder zal weten die met een hond van dit ras samenleeftHet ras is nu algemeen op het Spaanse schiereiland waar variaties op de oorspronkelijke ras hebben geresulteerd in de Andalusische hond (Podenco Andaluz), Malagueño hond (Podenco Malagueño) en Maneto / Podenco Enano (een miniatuur versie van het ras).
|
