Ik ben bij toeval aan mijn Podenco gekomen, we hadden net onze 12 jarige maatje (Rottweiler) in moeten laten slapen. Ik zag op een site van een Nederlands asiel, dat er een nest met puppies waren, nog steeds geen idee dat het podenco's waren. Onze bud of wel Buddy was zo schattig, ben er eigenlijk later pas achter gekomen om welk ras het ging! Nu anderhalf jaar later, loopt er inmiddels ook weer een Rottweilerpup bij, dit tweetal is onafscheidelijk. De kinderen en wij ook, hebben nooit ook maar iets geweten over het Podenco ras, maar neem van mij aan: het zijn de liefste dieren die er zijn en super slim. Vooroordelen zullen er altijd zijn, ten opzichte van Podenco´s is dit ongegrond.

Wij waren al geruime tijd opvanggezin voor een stichting die honden bemiddeld vanuit o.a. Spanje. Hoewel we al drie honden hadden besloten we dat er ruimte genoeg was in ons huis en hart voor een extra hondje. Omdat ik mijn opvanghondjes persoonlijk zou ophalen, bij de aankomstplaats, maakte ik onverwachts kennis met Lelie. Toen ik het terrein opreed werd zij net uitgelaten en ik voelde gelijk mijn hart overslaan. Ik heb haar even geaaid en in de ogen gekeken en was meteen smoorverliefd op dit knappe meisje. Het was opvallend dat zij mij net zo goed in de gaten hield als ik haar.

Hallo iedereen! Hierbij wil ik graag het verhaal vertellen van mijn podenco Odie. Een klein jaartje geleden kwam ik op een site terecht van een buitenlands dierenasiel waar veel Nederlandse vrijwilligers werken. En werd mijn aandacht al gauw getrokken door een hele lieve kaneel kleurige hond met super lieve grote amber kleurige ogen. Aan haar ogen kon je zien dat ze het niet makkelijk had gehad in haar leventje. Odie was haar naam een moeder podenco samen gevonden met haar pups. En is waarschijnlijk een hele lange tijd aan zwerven geweest in haar leventje.