Ik was weer eens aan het googelen over podenco's. Ik ben sinds 2 jaar de trotse eigenaar van een podenco ibicenco (met een foutje: hangoortjes). Dat foutje maakt hem alleen maar schattiger. Ik ben het helemaal met je eens. Het zijn fantastische honden. Hij kwam bij mij, trillend als een rietje, bang voor een ritselend boterhamzakje en als de dood voor mannen. Hij durfde de eerste weken nog niet eens naar buiten om zijn behoefte te doen. Na een half jaartje, hij heeft alles lekker op zijn eigen tempo mogen ontdekken, had ik al een hele andere hond, Trouw, aanhankelijk, lief, zachtaardig, waaks als het nodig is, energiek, haalt de meest rare en komische streken uit, oostindisch doof als hij los mag lopen (alleen zijn neus luistert dan nog). 

Wat nog het meest bijzondere aan hem is, is dat hij mij waarschuwt als er weer een epileptische aanval aan dreigt te komen, Hij komt naast me staan, blijft zijn neus tegen mijn hand aanduwen en  loopt dan richting de bank. De eerste 2 keer begreep ik hem niet, een poosje later (na een aanvalletje te hebben gehad) viel bij mij eindelijk het kwartje. Hij ruikt het al voordat ik het voel aankomen. En dan te bedenken dat hulphonden hier jarenlang voor getraind moeten worden. Nou, die podenco's hebben dát in ieder geval niet nodig.

Wil je aandacht op straat?: ga met een podenco lopen. Iedereen spreekt je aan, wat is dat voor een hond, wat een lief koppie, mooi slank hoor, zal wel snel zijn, wat is ie lief en ga zo maar door. Geschikt als huishond? Absoluut. Ik werk fulltime. Tussen de middag ga ik thuis een boterham eten en Mica even uitlaten. 's Avonds is het lekker lang wandeltijd of lekker een paar kilometer fietsen. In het weekend toch minstens 2 keer 2 uur naar het hondenbos of de zandverstuiving. Daar kan hij pas echt lekker crossen en voluit gaan. Dit tot grote irritatie van de andere honden. Ze willen wel met hem spelen, maar na 2 rondjes houden ze het voor gezien.

Hij kan prima alleen zijn. Maakt niets kapot, ligt in de bench of op zijn kussen, net waar hij zin in heeft. Hij loopt gewoon lekker los in huis als ik er niet ben. Komt de postbode dan blaft hij even, maar meer ook niet. Het is een superhond. Zeer zeker geschikt voor een gezin met kinderen. Mijn neefjes en nichtjes komen regelmatig een weekendje logeren. Hij vindt alles best. Is hij moe van al die aandacht, trekt hij zich lekker terug in zijn bench en gaat lekker slapen. De trotse eigenaar van Mica, Liane Flipse uit Zeewolde