Het beslissende moment
Toen we eenmaal, na lang wikken en wegen besloten hadden dat wij een hond wilden (en dan met voorkeur een podenco ibicenco, al jaren mijn favoriete ras), kwam ik erachter dat fokkers daarvan heel dun gezaaid waren.
Totaal, nou ja, bijna totaal dan, ontwetend over de trieste leefomstandigheden van veel honden in Spanje, kwam ik op aanraden op de site van Sphoek terecht.

Dat kon natuurlijk ook; een hond adopteren. Zo gaf ik in ieder geval ook een hond een tweede kans. Dat vond ik wel zo’n fijn idee.
Op de site zag ik heel veel  leuke honden. Na wat informatie opgevraagd te hebben, kwam ik terecht bij de Podenco Puka. Ze was een echte podenco ibicenco.

Spaanse costa’s
Hoewel Spanje niet ons eerste keuze was om op vakantie te gaan, (Benidorm, Alicante... drankgelag en party's, strandliggers, mijn vooroordeel van de spaanse kust..) vonden we toch, dat wanneer mijn vriend en ik dat, als we een hond wilden in ons leven, dat we hem wel moesten 'zien' en kennismaken.
Zo van een plaatje een hond nemen…dat voelde niet goed...

En zo landden we op Alicante, en stond niets ons een fijne wandelvakantie nog in de weg, met bezoek aan het asiel in Benidorm en La Nucia.
Te La Nucia troffen wij daar bijzonder aardige Nederlanders vrijwilligers van Sphoek en wij mochten uitgebreid kijken naar alle honden. Puka stond achteraan en kwam naar het hek toegelopen. Ze likte mijn hand, en ik wist het eigenlijk al meteen...En mijn vriend ook. Alsof het ‘liefde op het eerste gezicht was’.

We hebben toen uiteindelijk gewandeld met 2 honden, twee grote podenco's. Maar Puka, daar vielen we toch allebei voor. Eenmaal terug in Amsterdam hebben we de knoop doorgehakt en besloten Puka te adopteren. En was het was het wachten op de sterilisatie en een vluchtbegeleider.

Aftellende totdat ze hersteld was van de sterilisatie kreeg ik een paar dagen later een telefoontje van de stichtingmedewerkster. Dat er iets helemaal mis was met Puka. Ze lag open en was met spoed naar de dierenarts gebracht. Daar werdt ze meteen geopereerd, maar of ze het zou halen...We hielden ons hart vast, en slapeloze nachten volgden.Na een slopende week waarin ze aan het infuus lag is ze er weer bovenop gekomen. Ze haalde het!

Uiteindelijk kwam de dag dat ze mocht vliegen. Die zal ik nooit vergeten.
Broodmager kwam ze uit het vliegtuig. Het was zo'n ontzettend mooi moment om ons meisje eindelijk bij ons te hebben.

In Amsterdam
De eerste tijd hebben we heel veel moeten leren en wennen. En zij ook.
Over haar achtergrond was niets bekend, ze was gevonden. Wellicht is ze bij een jager weggelopen, of op straat gegooid. Er werdt gedacht dat ze twee jaar oud zou zijn en ze was gelukkig ook helemaal gezond.

We zijn nu 2 maanden verder en al heel veel ervaringen rijker. De buurt is al echt van 'haar' en met de staart opgeheven rent ze langs de Amstel, waar al diverse muizen zijn gevangen.
Ze is al meegeweest op vakantie naar Frankrijk. En is daar even los geweest. Ze kwam terug en bleef in de buurt!  Een goed teken. Ze had het heerlijk daar. Het heeft het vertrouwen van haar met ons echt goed gedaan.
Wij laten haar nog hier thuis niet los. We wonen simpelweg in een te drukke stad, en zij ziet nergens gevaar. Ze heeft een enorm lange lijn en daarmee aardig wat vrijheid.

Ieder weekend doen we iets nieuws met haar; mee met de trein, mee naar een terras, gewoon zoveel mogelijk nieuwe ervaringen opdoen en leuke wandelingen maken. De band tussen haar en mij wordt steeds sterker en ik leer haar steeds meer 'te lezen'.
Ze is meer en meer zichzelf aan het worden, en ik merk steeds meer hoeveel geluk we met haar hebben. Ze was meteen zindelijk, ze is heel speels, en is heel sociaal naar andere honden toe.
Daarnaast is ze ook ongelofelijk sterk. En heeft een sterke eigen wil. Ik denk dat ze zich steeds meer gaat aanpassen aan haar leefomgeving. Die toch heel anders is dan het spaanse asiel, ze maakt iedere dag progressie! Ze durft al zoveel meer dan in de eerste weken. Ze is nog jong dus ik verwacht alleen maar verbetering.

Ik denk zelf, dat Puka niet is mishandeld. Ze is niet angstig naar mensen, en vind alles leuk. Ze toont geen vreemde neurotische trekjes, dus ik hoop erop dat haar niets naars is aangedaan. Waarschijnlijk heeft ze wel gejaagd, want ze heeft zo’n ontzettend speur-en jachtinstinkt. Ik wilde dat ik meer wist van haar achtergrond, maar ik ben vooral blij, dat ze zich zo goed voelt nu.

We zijn ontzettend blij met haar, ze is echt een verrijking van ons leven. Geen dag is meer hetzelfde, je maakt iedere dag wel weer wat mee met haar.

Over haar avonturen houd ik een blog bij: http://karinlieverdleeuwin.blogspot.com
Ola Puka, we hopen nog heel lang van je te genieten!