Onze Podenco vonden wij ongeveer 1 jaar geleden tijdens ons verblijf in Spanje. Wij waren op weg naar de dierenarts met een zwerfkatje die bij ons huis was aan komen lopen. Dit is in Spanje heel gewoon. Overal waar je komt zie je wel eens een zwerfdier en natuurlijk kun je niet elk zwerfdier van de straat meenemen. Maar dit was anders. Canelo, zo heet onze Podenco nu, was ongeveer 4 of 5 maanden oud toen hij langs de kant van een drukke weg liep. Tja, wat doe je op zo´n moment. Het was maandag, eind van de middag, woensdagochtend zouden we weer terug vliegen naar Nederland. In eerste instantie stopten we, keken elkaar aan en reden weer door, nee.... toch maar weer stoppen, wat moesten we doen. Wie moest er voor hem zorgen als we er niet waren, als we doorrijden weten we zeker dat hij wordt aangereden. Veel tijd om na te denken hadden we niet. In een impuls hadden wij de auto aan de kant gezet en Canelo toch meegenomen.
Vlak in de buurt waar wij ons huisje hebben woont een echtpaar, een Spaanse vrouw getrouwd met een Duitse man, daardoor sprak zij vloeiend Duits en konden we goed communiceren.
De volgende dag in allerijl een hondenhok gekocht met de nodige attributen. Deze Spaanse mevrouw zou samen met een andere dierenvriendin voor Canelo zorgen en hem elke dag eten geven en uitlaten. Canelo moest dan wel in onze tuin verblijven in zijn hok. Maar enfin, om een lang verhaal iets korter te maken. Na 2 maanden heeft een ander Duits echtpaar die tijdelijk in Spanje verblijven de zorg op zich genomen en Canelo mocht zolang bij hun in huis wonen samen met hun hond, ook een als pup gevonden Podenco teefje.
De tijd brak aan dat deze mensen weer terug gingen naar Duitsland. Wat nu, we hebben allemaal ons best gedaan om een goed thuis voor Canelo te vinden, wat niet is gelukt. Toen hadden we maar besloten om Canelo zelf naar Nederland te halen en geprobeerd om hier een goed thuis voor hem te vinden. Nou vragen jullie zich misschien af waarom wij Canelo zelf niet wilden houden. Wij hebben nu 3 katten want het zwerfkatje uit Spanje waarmee we naar de dierenarts gingen toen we Canelo vonden, was inmiddels ook al bij ons in huis. Canelo en katten dat was helaas niet mogelijk. Maar goed, eerst maar zorgen dat wij hem in Nederland hebben en dan zien we wel verder. Gelukkig hebben wij een grote tuin met grote garage en wij hebben het zo aangepast dat hond en katten op een goede manier gescheiden van elkaar kunnen leven.
Onze katten kunnen via een kattenluikje ten alle tijde in en uit huis, daarvoor hadden wij onze tuin al helemaal afgezet. Canello heeft in de garage de beschikking over een royale nachthok met een buitenkennel van ong. 100 m2. De rest van de tuin is voor onze katten. Is een van ons beiden thuis halen wij Canelo uit zijn ren en kan hij in de uitgebouwde serre dat grenst aan onze keuken. Zo leven wij alweer sinds het Pinksterweekend van dit jaar. Wij hebben het voordeel dat wij een ruime woonkeuken hebben en speciaal voor Canello toch maar een TV voor in de keuken gekocht. Kan 1 van ons bij Canello zijn en de ander in de kamer bij de katten.
Wij hopen dat met de tijd onze katten gewend raken aan Canelo als hij wat ouder en iets rustiger wordt. Nu is hij nog iets te ontstuimig
Maar ja, eenmaal een Podenco in huis en je bent verkocht. Nu zijn we blij dat wij nooit afstand van hem hebben gedaan en waarom weten we zelf niet. Want.............als Canelo de kans krijgt jaagt hij achter de katten aan, hij heeft verscheidene kussens kapot gebeten en in stukken gescheurd, dekens sleept hij overal mee naar toe, grijpt alles wat meneer interessant vindt om mee spelen, steelt wat lekkers van tafel en als we even niet opletten eet hij het kattenvoer ook nog op. Maar hij is ons allerbeste maatje, hij is trouw, verschrikkelijk lief en aanhankelijk.
Als we met Canelo wandelen dan mag hij volop rennen op het losloopterrein bij ons in de buurt.
Het is ongelovelijk hoe sociaal hij zich gedraagt, niet alleen naar de andere honden toe maar ook naar de mensen. Het is kostelijk om hem te zien spelen en rennen en gek doen.
Een Podenco is inderdaad een clown onder de honden. Wij krijgen zoveel complimenten van andere hondenbezitters hoe mooi ze hem vinden en vooral als hij helemaal voluit gaat. Wij zijn dan ook met recht trots op hem.
Wij hoeven hem slechts in zijn ogen te kijken om te weten waarom wij hem nooit meer zouden willen missen.
Met vriendelijke groeten,
Jacqueline Lamballais |
Onze Podenco vonden wij ongeveer 1 jaar geleden tijdens ons verblijf in Spanje. Wij waren op weg naar de dierenarts met een zwerfkatje die bij ons huis was aan komen lopen. Dit is in Spanje heel gewoon. Overal waar je komt zie je wel eens een zwerfdier en natuurlijk kun je niet elk zwerfdier van de straat meenemen. Maar dit was anders. Canelo, zo heet onze Podenco nu, was ongeveer 4 of 5 maanden oud toen hij langs de kant van een drukke weg liep. Tja, wat doe je op zo´n moment. Het was maandag, eind van de middag, woensdagochtend zouden we weer terug vliegen naar Nederland. In eerste instantie stopten we, keken elkaar aan en reden weer door, nee.... toch maar weer stoppen, wat moesten we doen. Wie moest er voor hem zorgen als we er niet waren, als we doorrijden weten we zeker dat hij wordt aangereden. Veel tijd om na te denken hadden we niet. In een impuls hadden wij de auto aan de kant gezet en Canelo toch meegenomen. 
