Sinds maart 2009 ben ik de voedsel- en onderdakverschaffer van Kumi, een podenco orito van ca. 3 jaar.  Het woord "baasje" kan ik beter niet zeggen, want daar heeft Kumi zo haar eigen gedachtes over.  Kumi zat sinds oktober 2008 in het asiel van La linéa in Zuid Spanje (ze heette toen Tica)  Een kruisinkje' dat zich in het asiel altijd achteraf hield en wel wat hulp kon gebruiken bij het vinden van een baasje. In de nacht van 1 maart haalde ik haar op in Arnhem. Zij zou mijn 4e opvanghondje worden. '  Met het staartje strak tussen de benen kwam zij schoorvoetend haar reiskennel uit. Ik nam haar mee naar huis, waar we opgewacht werden door mijn 2 hondjes en 5 katten.  Mijn hondjes zijn supermakkelijk, maar door de katten werd er bij de andere opvanghondjes toch wel geblazen en gegromd. Bij Kumi niet, dat viel meteen op.

Kumi toonde zich de eerste weken een ware modelhond. Ze was lief, rustig in huis, speels en vrolijk in het bos en ze liep na een dag of vijf los en bleef daarbij keurig in de buurt. Ze was bovenal erg lief met de katten, die ook zeer op haar gesteld raakten, haar kopjes gaven en lekker tegen haar aankropen. Alleen naar vreemden toe was het minder. Niet dat ze agressief was of blafferig, maar ze vond ze eng en liep er met een boog omheen. Ze wilde zich ook echt niet door hen  laten aanraken.  Er is één keer iemand geweest die interesse in haar had, maar ervan afzag vanwege haar terughoudendheid. Tsja.... op een gegeven moment ga je worstelen met de vraag "zal ik haar dan maar houden?" Ik moest niet denken aan dat staartje dat weer tussen haar benen zou verdwijnen als ze weg moest. En zou ze dan nog wel vrij in het bos kunnen rennen, want daar genoot ze zo enorm van. Zou ze wel dit, zou ze wel dat.......  Om kort te gaan, na een paar weken besloot ik haar definitief te houden.

Podenco's zijn slim, zeggen ze. En sneaky, zou ik daaraan toe willen voegen. Ik had haar nog niet verteld dat ze blijven mocht, of haar ware aard kwam boven. Ze had zich de eerste weken ingehouden, maar nu had ze me waar ze me hebben wou en kon ze helemaal frank en vrij zichzelf zijn.  Dat heb ik geweten en dat blijf ik weten!

"Los in het bos?  Dan gaan we lekker jagen!
Reeën - joepie!!!
Roept ze me? Dat hoor ik niet, ik ben met belangrijker dingen bezig!
Vindt ze dat ze lang genoeg gewacht heeft en wil ze naar huis? Nou, ik dus niet!
Denkt ze dat ik wel meekom, als ze doorloopt? Dacht 't niet!
Ze denkt dat ik haar ga zoeken, als ik haar kwijt ben? Waarom zou ik?

Nee, ik ben een echte podenco. Ik ben slim, zelfstandig en weet prima hoe ik mij in mijn eentje (of met Senna, mijn jaagmaatje) kan vermaken.

Ik kom wel terug hoor, maar ik zou er niet op wachten. Op een uurtje of 3 mag je toch wel rekenen.

Met donker heb ik ook geen moeite - ik ken het bos op mijn duimpje!

"Hé, wat is dat voor een mooi boek daar op de salontafel? Laat ik eens kijken of ik daar mijn tanden mee kan poetsen."

"Mag ik niet graven op de bank, omdat de bank daar stuk van gaat?
Daar heb ik geen boodschap aan. Doe je er een deken overheen? Oké, daar weet ik ook wel raad mee!"

Tsja, Kumi mag dus regelmatig achter het behang en ze mag zich gelukkig prijzen dat ik dat niet heb. Aan de andere kant: als ik haar nu zo lief zie slapen, helemaal opgerold in een kattenstoeltje, met haar snuit verborgen onder haar pootjes, dan is ze een engeltje. Als ze rare capriolen uithaalt en  met haar schelle stem uitschreeuwt dat ze zo blij is...... als ze me met een schalkse blik aankijkt....als ze alle honden in het bos uitdaagt en ze te snel af is..... als ik zie hoe Senna door haar weer jonger is geworden....... als ik zie hoe de katten zich tegen haar aanvleien....... als ze 's nachts dicht tegen me aankruipt en soms zachtjes snurkt.... dan weet ik dat ik toch de juiste keuze heb gemaakt!

Soms denk ik wel eens: waarom heb ik geen herder genomen - een hond die luistert en een "will to please" heeft. Maar aan de andere kant ben ik trots op haar zelfstandigheid. Het is best heel vervelend dat ze er regelmatig vandoor gaat, maar ik kan haar niet aangelijnd houden. Dan ontneem ik haar dat wat ze het allerleukste vindt en dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen.

"Change what you cannot accept and accept what you cannot change"
Ik werk er nog iedere dag aan!

Cari van Deijzen

DEEL 2   Een Zaterdag in november

Zaterdag, 16.00 uur.
Na een uurtje lekker wandelen in het bos, kwamen we op het laatste stukje naar huis, een breed pad met fietspad ernaast. Op een zaterdag kom je daar best wat fietsers en wandelaars tegen. Aan het eind van dit  pad ligt een motorcrossbaan en die was op dat moment volop in gebruik. Bovendien werden er langs het pad ook nog eens bomen gezaagd. Kortom, een behoorlijke herrie. Nou heb ik daar best een hekel aan, maar nu was het voor mij het prettige idee van: hier zullen geen reeën meer zitten en dus zullen we vandaag hoogstwaarschijnlijk wel met zijn vieren  gezamenlijk thuiskomen.

Met zijn vieren wil zeggen: mijn 14 jarig hondje Tico die niet van mijn zijde wijkt,  mijn 13-jarige Senna die haar loyaliteit verdeelt tussen Kumi en mij en Kumi, mijn 3-jarige podenco met een jachtpassie waar je U tegen zegt. Aiaiai, ik was weer te optimistisch. Tussen alle herrie door ineens een hoop schel en emotioneel gekef! Dat kon maar één ding betekenen: reeën! En ja hoor, ze hadden ze nog niet gezien, maar de geur wel opgevangen. Een paar keer schoten ze heen en weer over het pad en toen verdwenen Senna en Kumi het bos in en hoorde ik het keffen steeds zachter worden. Wat kan je dan doen? Roepen heeft geen zin en dus ben ik er maar even bij gaan zitten. Senna zou misschien wel snel terugkomen. Toen dat na een kwartier nog niet gebeurd was, ben ik naar huis gegaan. Ik woon aan de rand van het bos en ze hoeven geen gevaarlijke straat over te steken. Ze hadden vaker met dit bijltje gehakt en ze vinden altijd weer de weg naar huis.  Een kwartiertje later kwam Senna aangeslofd, moe en blij dat ze thuis was. En Kumi? De ervaring had mij geleerd dat dat nog wel 'een tijdje' zou kunnen duren. Haar record heeft ze staan op 7 uur! Ik maakte me nog geen zorgen.

Om 19.30 uur gaat de telefoon. De dierenambulance. Gek genoeg schrok ik daar niet eens van. Ik kon me niet voorstellen dat ze gewond was of erger. Dat bleek ook niet het geval. Ze was ongeveer 3 km vanaf de plek waar ze verdwenen was, gevonden  door een man die haar, naar zijn zeggen, moest dragen, omdat madammeke te moe was om nog een poot te verzetten. Kumi heeft een adreskoker aan haar halsband met mijn mobiele nummer. Dat had hij gebeld, maar ik had mijn mobieltje dus niet aanstaan!  De man nam daarop contact op met de dierenambulance. Zij kwamen langs, ontdekten dat Kumi een chip had en zo werd ik op mijn vaste nummer gebeld. Ik kon haar ter plekke ophalen, ze zouden wel even wachten.

Ik sprong in de auto om haar op te halen. Ze zat in het ambulancebusje en maakte een timide indruk. Blij om me te zien? Welnee, ze liet het in ieder geval niet merken. Terwijl ik met de meiden van de dierenamulance aan het praten was, stond ze erbij met haar staartje tussen haar benen. Ik vertelde over het ras van Kumi (daar hadden ze samen  over lopen gissen), hoe ik aan haar kwam, of ze nou bruin of zwart was.... Nadat ik ze nog eens bedankt had, gingen we naar huis.

Ik gaf Kumi te eten, haalde mijn mobieltje uit mijn jaszak en legde het op de salontafel. Vervolgens ging ik naar boven om daar te proberen een zieke kat aan 't eten te krijgen. Kumi kroop op de bank om na haar avontuur eens lekker bij te slapen. Een kwartiertje later kwam ik weer beneden. KUMI!!!  Het was toch niet waar! Die hond zou te moe geweest zijn om nog te lopen, ze had haar buikje vol gegeten en was op de bank gaan slapen....  Niet meteen dus! Nee, ze had eerst nog iets te vereffenen!  "Waarom had ze zo lang op mij moeten wachten? Waarom had ik mijn mobieltje niet gewoon aanstaan als zij weg was? Ik wist toch dat mensen haar dan konden vinden en mij zouden bellen? Nu moest ze wachten en ik wist toch dat ze dat bij vreemde mensen niet leuk vond?" Kortom: dat mobieltje was ik niet waard - ik gebruikte het toch niet! En zo vond ik toen ik beneden kwam, mijn mobieltje op het hondenkussen, veranderd in een uniek Kumi-ontwerp met wat minder toetsjes en wat losgetrokken stukjes rubber. En Kumi lag, onschuldig als een lam, te slapen op de bank.