Hierbij het beloofde verhaaltje over Yindi, ik weet niet of het helpt de verhalen rond podenco's te ontzenuwen, maar wil wel een poging wagen..  Op 12 mei 2009 was het zover Yindi (mini) (betekent "zon" in aboriginal, australie), zou naar Nederland komen met het vliegtuig, via Brussel. Ik ging haar ophalen bij Evalien. Met haar waren er nog eens 4 of 5 honden meegekomen. Alles liep vrolijk in de rondte, behalve Yindi, zij lag te slapen op een van de tuin stoelen, bekaf van de reis. Later bleek dat ze als handbagage mee mocht in een tas waar ze uitgebroken was in het vliegtuig en heeft de gemoederen aardig bezig gehouden, tot groot vermaak overigens. Ik nam Yindi op schoot terwijl de papieren werden getekend en meteen begon ze likjes te geven aan mij.

Yindi was de eerste dagen nog een beetje van slag, poepen en piesen deed ze binnen, gras was raar, moest je daar je behoeften op doen dan? Na veel prijzen en geduld, deed ze het buiten. Yindi heeft zich inmiddels ontpopt tot een super sociaal hondje, waar ik vandaag de dag erg veel bekijks mee heb. Als ze mensen aan ziet komen lopen, begint ze te kwispelen en te dansen om de mensen maar vooral te verleiden naar haar toe te komen. Vaak wordt er aan mij gevraagd of ze gekruist is met een vos of zo. Haar blik is erg vertederend en vaak kijken mensen naar mij om als ik met haar voorbij loop en tovert met haar ontwapende blik en gedrag bij iedereen een glimlach op zijn of haar gezicht. In augustus begon ze haar volwassen vormen te krijgen en vond ik haar verdacht veel een windhonden lijf tegaan krijgen.

Via Evalien kreeg ik te horen dat ze alle bouw kenmerken en de daarbij horende karakter eigenschapen van een Podenco Andaluz had. Ben natuurlijk gelijk meer gaan opzoeken over dit ras en jawel, ze is er eentje. Ik weet dat dit ras niet echt los kan, maar ach in heel veel steden mag dit toch niet meer en Yindi is ook blij met haar 8 meter lange flexilijn. Yindi rent graag en heb haar aan een tuig, omdat ze soms vergeet dat haar lijn op 8 meter ophoud, waardoor ze een klap op haar nek kreeg als ze te ver liep, nu met tuig doet ze dit niet meer. Yindi luistert wel maar haar jachtinstinct ontwikkelt zich sinds een maand of 4/5, waardoor ze als ze iets ziet er achteraan gaat, ik ben bang gezien haar impulsieve karakter dat ze niet gelijk terug komt en ik woon in een wegenrijke omgeving. Ik hoop dat ik haar ooit wel zover krijg dat dit wel kan.

Yindi moet nu nog 1 jaar worden dus er is nog hoop, ze pubert nu en kan niet van haar verwachten dat ze vlekkeloos alles opvolgt wat ik haar opdraag. Zitten, liggen, volgen, op comando doet ze alles, alleen we zijn nogal snel afgeleid, dus echt volgen en mij in de gaten houden is er nog niet echt bij. In huis gaat zij perfect om met mijn 3 katten en valkparkietje. De oudste 2 katten weet ze van dat ze daar voorzichtig mee moet zijn omdat ze anders een tik krijgt, de jongste, Mancha is haar speelmaatje en die twee rennen dus regelmatig met zijn tweeen door het huis, of slapen samen kont aan kont op de bank of in een mandje. Mijn valkparkietje vindt ze machtig interessant, maar weet dat ze respect moet hebben voor de snavel die er aanvast zit. Sneeuw vindt ze helemaal het einde, ik had verwacht dat gezien haar herkomst, dat het een koukleumpje zou zijn, maar nee hoor, regen vinden we daar in tegen iets minder leuk en sloten zijn om in te springen.

Ik woon vlakbij Delft en daar hebben we een groot meer met honden strandje, de eerste keer waren we wat onzeker, maar daarna, helemaal het einde! De zee is nogal eng, met die golven die naar je toe komen en zo. Een paar weken geleden, kreeg ze te maken met een nieuw verschijnsel in onze sloten, kroos!!! Ze loerde op een vogel aan de overkant en stoof er opaf op het grasveldje wat er langs liep zo de sloot in. Geschrokken kwam ze bovenwater, de sloot uit en sneuvelend naar het kroos liep ze langs de kant, oke, dat hebben we dus ook weer geleerd. Onweer vind ze absoluut niet eng, samen met mijn jongste kat kijken ze met zijn tweeen naar buiten, naar het schouwspel. Vuurwerk ja bij erg harde knallen staan we even stil kijkend waar het vandaan komt om vervolgens door te lopen.Mijn moeder heeft een bijna 12 jaar oude hond, die ze zover heeft gekregen om te gaan spelen met haar, we slapen samen op de bank  en als pup zijnde kon ze nog tussen de poten van Youki, wat helaas niet meer past. Yindi is inmiddels 48 cm hoog en dus even groot als Youki.

Ik vind de Podenco helemaal niet zo erg als dat ze afgeschilderd worden, het zijn nou eenmaal erg energieke honden, waar je mee moet gaan lopen om hun energie kwijt te kunnen, maar ja lopen moet je met elke hond, toch? Podenco's zijn ondeugende honden die je met hun blik helemaal inpalmen, zodat je eigenlijk nooit echt boos op ze kan worden en dat weten ze!!! Maar saai zijn ze nooit!

Yindi's bijnaam is clown, kijk in haar ontwapende blik en je weet waarom...

Groetjes Petra Beerends