Onze honden, Roes, Estrella, en Pilar:

Mijn man Hans is fan van het ras windhonden, en heeft al heel vaak een Barzoi gehad, onze laatste barzoi is vorig jaar gestorven. Hoe zijn  wij aan het ras Podenco gekomen,  In een asiel in Maasmechelen  zag mijn man een hond heel zielig in een hoekje zitten, en durfde niet korter bij te komen, mijn man zei toen doe mijn die hond maar, achteraf bleek dit een podenco te zijn. Hij kwam uit spanje en was op de een of andere manier door mensen mee genomen naar Maasmechelen. Deze hond was heel erg bang voor andere mensen, maar voor ons was het een schatje. Hij dronk koffie mee, als wij dat dronken, en was een heel opvallende verschijning. Deze hond is ook vorig jaar gestorven, ze was pas 5 jaar.  Toen ging ik kijken voor een nieuwe hond ja dat moest dus weer een podenco worden.

Maar ik ging toen zoeken via allerlei sites en kwam toen Roes tegen een Whippet, een hond die je aankeek en je was meteen verliefd, deze hond kwam van oudere mensen, die hem uit een asiel hadden gehaald, omdat hij in een doosje was gevonden in het bos. Toen hij bij ons kwam was hij heel druk en wilde niet alleen zijn, dit heeft wel een deurpost gekost, maar die is te repareren. Toen hij eenmaal gewend was speelde hij vaak met de grote Barzoi dat was echt zijn vriendje, Roes is een hond die graag speelt, met allerlei balletjes, poppetjes en touwtjes, heeft een mand met speelgoed en haalt daar iets uit en komt je dat brengen zodat je met hem moet spelen. Als alles uit de mand is lijkt het wel een kinderspeeltuin met alle speeltjes. Opruimen moet ik hem nog leren. Haha. Roes is ook een heel slimme hond en hij kan je ook verstaan wat je zegt. Liggen er speeltjes op de grond en je zegt “pak de eend’ dan pakt hij uit alle speeltje de eend. Hij moet niets hebben van veel mensen want dan wordt hij bang, we hadden hem meegenomen naar de podenco dag, waar hij los mocht lopen maar nee hoor hij bleef gewoon bij ons, hij vond er niets aan. Het leukste  vind hij wandelen met het baasje en dan los mogen lopen en maar rennen. En hij weet precies bij welk tuinhek er een hond woont, de haren gaan al overeind. Hij is heel lief en een knuffeldier, ligt het liefst bij je op de bank onder een dekentje,

Toen wilde we weer graag een podenco, ik weer kijken op internet, en ik wilde graag een jonge hond omdat we altijd al honden uit een asiel hadden, maar dat waren altijd oudere honden. Toen zag ik Estrella , ze was pas enkele maanden oud, dus haar wilde ik hebben, zo gezegd zo gedaan. Wij gingen haar halen in Gorkum, Ze kwam van het vliegveld en hans heeft haar uit de kooi gehaald en niet meer los gelaten. Thuis is ze meteen in slaap gevallen op de buik van hans. 's Nachts is ze bij hans in bed gekropen en heeft ze goed geslapen. De volgende dag was ze heel bang en had ze een blaasontsteking, ze was toen heel zielig. Het heeft een paar maanden geduurd dat ze aan ons gewend was, liet zich niet optillen of pakken en is heel bang voor andere mensen, ze blaft dan heel hard. Als de mensen even binnen zijn en gaan zitten dan is dat over maar bij vreemde mensen kort bij komen dat durft ze nog steeds niet. Ze is een hele trouwe hond naar hans toe, is hij buiten gaat ze op het trapje zitten, wachten totdat hij binnen komt, en als hij weg is gaat ze voor het raam zitten wachten totdat hij terugkomt, en als hij terug komt dan springt ze vanaf de grond zo recht in zijn armen om te knuffelen. Ook deze podenco ligt het liefst op bed of op de bank onder een dekentje, als het maar warm is. En natuurlijk wat windhonden eigen is eten stelen vinden ze leuk, iets van het aanrecht afhalen of van de tafel, als je daar eten op hebt staan. Ben je gewoon kwijt, en boos kun je dan niet worden.

Dan hebben we Pilar, deze podenco was van een collega van mij en kon niet aarden bij haar andere hond. Toen ze tegen ons zei, dat ze Pilar weg deed, was dat voor Hans een reden om te zeggen breng hem maar naar mij. Pilar is blind, maar kan lichtinvallen zien. Ze was heel bang in het begin, wat natuurlijk normaal was, ze kwam uit spanje bij mijn collega, daar twee maanden en toen weer naar ons. Ze is bang voor onverwachte bewegingen, begint dan te blaffen, maar dit komt omdat ze niet goed kan zien. Ze begint nu haar rust te vinden en gaat dan ook lekker tegen de andere honden aan liggen. Ze vind fietsers en auto’s op straat niet zo leuk die krijgen dan ook een serenade van haar. Dat  beweegt en vind ze niet fijn.

Veel mensen hebben een negatief beeld van deze honden, maar dat is echt ongegrond, ze zijn heel lief en braaf en aanhankelijk, maar ik denk dat veel mensen denken een hond uit spanje, die zal wel wat hebben, en we hoeven geen lastig beest, terwijl ze dat helemaal niet zijn. En ze hebben niets, behalve een slecht leven gehad dan. ( roes lag in doosje in het bos, helemaal onder het schurft)( Pilar heeft een half jaar opgesloten gezeten)en toch goed terecht gekomen.

Ze hebben veel aandacht en tijd nodig om het vertrouwen te winnen van jou, maar geven ze je dat vertrouwen dan zijn ze heel braaf en aanhankelijk.

Dus ga voor een podenco.