Afgelopen oktober besloten wij een hond te nemen, het liefst een uit een asiel. Na het nodige zoekwerk kwamen we in Den Bosch, zo’n 150 km hier vandaan. Daar vonden we wat we zochten; een ongelofelijk lief beest, alleen wat groter dan we in gedachten hadden. Maar na een wandeling met haar waren we helemaal verkocht! Op onze vraag wat het vermoedelijke ras was kregen we als antwoord; een Podenco met nog wat. Podenco.....??? Nooit van gehoord. Inmiddels zijn we ruim twee maanden verder, Podenco Lucy voelt zich helemaal thuis hier, het is een fantastische hond! We wandelen uren met haar en ze geniet zichtbaar van alle aandacht. Inmiddels verzamelden we ook de nodige informatie over podenco’s. En zo kon het gebeuren dat het verhaal een vervolg kreeg, want ruim twee weken geleden haalden we onze tweede podenco van Schiphol!

Een klein podenco mixje van een jaar. Overgekomen vanuit een asiel in zuid-Spanje, op Podencoworld gevonden en via Animal in need geadopteerd.
Vanaf het eerste moment dat ze stinkend en wel uit de plastic bench kwam had ze ons hart gestolen! Alleen...., zij was wat kleíner dan we hadden gedacht! Het warme mandje en huis met vloerverwarming vielen uitstekend bij haar in de smaak. En haar vrolijke en aanhankelijke karakter vielen bij ons in de smaak! Wat een dapper en blij hondje. Haar naam veranderde van Patita in Felicia, en na korte tijd reageerde ze ook al op haar naam.
Helaas kreeg ze na een week een ontsteking in haar buik vanwege de sterilisatie. Naar de dierenarts, die ook nog ontstoken oren constateerde. Dit alles doorstond ze dapper en gelukkig gaat het nu prima met haar. Het is onvoorstelbaar hoe snel een hondje dat nog nooit in een huis gewoond heeft zich aan kan passen. De eerste keer een deur door, de televisie, de stofzuiger...,allemaal eng. Maar de tweede keer weet ze het en kijk er zelfs niet meer van op.

’s Morgens vroeg wanneer we beneden komen worden we werkelijk overspoeld door honden! Ze zijn dan zo ontzettend blij om ons te zien, ze springen en rennen, piepen en jammeren en weten van gekkigheid niet wat ze moeten doen! Dan kan je dag toch niet meer stuk?!
Dat Felicia het heel erg naar haar zin heeft bij ons bewees ze vorige week woensdagavond. Man en zoon lieten de honden uit en Felicia durfde niet over een brugje, ze wurmde zich uit haar tuigje, liet zich van pure angst niet meer pakken en liep naar de grote weg. Man en zoon spoedden zich naar huis om mij te halen, ik schiet jas en schoenen aan om in paniek naar buiten te rennen en haar te zoeken. Wanneer ik de achterdeur open doe zit daar een bang hondje, zelf terug naar huis gelopen!! Wat een opluchting...! Snel halen we haar naar binnen en kopen meteen ook nog een halsband voor haar.
Na twee en halve week beginnen de honden nu aan elkaar te wennen. Lucy is al 8 jaar oud, dus al dat gespring van Felicia doet haar nog wel eens bedenkelijk kijken. Maar een korte strijd bepaalde toch dat Lucy de baas blijft in huis.

Wij kunnen alleen maar constateren dat het vreemd is dat er niet veel meer van dit soort honden in Nederland zijn. Het zijn fantastische, slimme, zachtaardige, gevoelige honden en wij zijn er ontzettend blij mee!