| Monique: Mijn Podenco's Riva en Yascara |
|
Een paar jaar geleden kwam op het internet bij toeval een foto tegen van een hond met een spitse neus en waanzinnig grote, rechtopstaande oren. Mijn eerste reactie was: wat een raar beest! Ik heb het ras, podenco, toen verder opgezocht op google en kwam toen al heel snel op websites van organisaties die podenco's proberen te bemiddelen. Het verhaal van een van deze podenco's heeft me recht in mijn hart geraakt: haar achterpoot was er door haar baasje afgehakt en ze was ver van huis gedumpt. Doordat ze haar achterpoot miste was de kans klein dat ze weer zelf thuis kon komen. Ik kon me niet voorstellen dat er mensen bestonden die zoiets echt zouden doen. Helaas kwam ik er al snel achter dat er in Spanje twee rassen bijzonder hard getroffen worden door de meedogenloosheid van de bevolking: de podenco en de galgo. Er zijn best veel organisaties die zich voor de galgo inzetten en daarom wist ik: als ik de kans krijg, dan haal ik een podenco naar Nederland. Het is een druppel op de gloeiende plaat, maar iedere hond die een kans op een goed leven krijgt, is er eentje. Ik heb veel mooie podenco's gezien bij diverse stichtingen en toen ik in contact kwam met Tineke, een in Spanje wonende vrijwilligster van sphoek, was er maar 1 podenco die ze heel graag geplaatst wilde zien omdat ze zelf helemaal weg was van deze hond. Uit het vele mailcontact bleek al snel dat dit de ideale hond voor ons zou zijn: lief, zachtaardig, absoluut 100% betrouwbaar met andere honden (ook onze kleine bejaarde westie) en ze had haar getest met katten, en ook dit ging prima samen. En zo is Riva in ons leven gekomen. Ik moest best aan haar wennen, mijn andere honden waren als puppie bij ons gekomen, en nu ineens had ik een grote, bijna volwassen hond in huis die al een ander leven achter de rug had en ook heel erg aan ons moest wennen. Inmiddels is zij mijn grote liefde, ik hoef maar naar haar te kijken of ik wil mijn armen al om haar heen slaan om haar te knuffelen. Er was echter nog een podenco in Spanje, in een ander asiel: een kruising, prachtig koppie, zo leuk om te zien! Ik had verwacht dat zij heel snel een baasje zou vinden, ze leek de ideale hond voor in een gezin. De werkelijkheid was anders: week na week en maand na maand bleef ze aangeboden voor adoptie en niemand die haar leek te zien. Totdat ze plotseling van de website verdwenen was en ik erachter kwam dat het asiel waar zij zat, niet meer bemiddeld werd. Er moest iets gebeuren.... ik kon Yascara niet de rest van haar leven daar in dat oude asiel laten slijten. Ik ben een eenmans-aktie gestart, zodra ik in de gaten had dat mensen op zoek waren naar een hond, kregen ze foto's van yascara doorgemaild en ik vroeg ze of ze misschien interesse in haar hadden. Heel brutaal, maar wie niet waagt, die niet wint toch? Ik kreeg echter geen reactie, totdat ik haar op het forum van podencoworld plaatste. Er was iemand die haar in ieder geval in opvang wilde nemen, dan was ze alvast weg uit Spanje en mensen konden dan eerst kennis met haar maken voordat ze een keuze voor adoptie maken. Ik heb echt zitten janken van opluchting! Daarna is het eigenlijk vrij snel gegaan. Op de open dag van sphoek heb ik Yascara voor het eerst in levende lijve gezien en we hebben besloten dat we haar eigenlijk het liefst zelf wilden hebben. Ook aan Yascara moest ik weer erg wennen. Zij was veel vrijer naar mensen toe en kwam ook heel nadrukkelijk om aandacht vragen. Qua karakter bijna het tegenovergestelde van Riva, maar ook weer zo ontzettend lief. Het kiezen voor een podenco was voor mij puur gebaseerd op emoties. Ze zijn prachtig om te zien, vriendelijk en zachtaardig van karakter en ze hebben het zo zwaar in Spanje. Andere hondenrassen worden in spanje ook massaal gedumpt, maar het zijn vooral podenco's en galgo's die zo gruwelijk mishandeld worden. En een ras dat van nature zo lief is, verdient beter. Heeft een podenco dan geen nadelen? Jazeker, maar welk ras heeft dat niet? veel rassen hebben aangeboren afwijkingen, krijgen HD en dergelijke. Mopshondjes hebben zo'n leuke krul in hun staart omdat hun ruggewervels zwaar vergroeid zijn door het fokken, bulldogs kunnen bijna geen adem halen door hun veel te korte neus. En een podenco heeft geen lichamelijke rasgebonden gebreken maar kan wel een jachtinstinct hebben. Let wel: KAN een jachtinstinct hebben, ze hebben het lang niet allemaal. Ze zijn wel erg vrijbuiterig en willen graag de wereld ontdekken op hun eigen manier, niet iedere podenco kan daarom los lopen. Riva loopt wel vaak los, zij komt altijd als ik haar roep, Yascara grijpt de kans om de omgeving te verkennen en reageert nergens meer op. Yascara kan dus niet los. Niet vanwege een jachtinstinct, ze laat onze kippen bijvoorbeeld links liggen, maar puur omdat ze heel erg van avontuur houdt en graag alles op haar eigen manier en in haar eigen tijd wil doen. En omdat ik niet het risico wil lopen dat ze aangereden wordt, blijft ze altijd aan de lijn. Om haar energie toch kwijt te kunnen, gaan we regelmatig fietsen en dan rent ze heerlijk naast de fiets mee. Podenco's zijn fantastische honden, vrolijk, aanhankelijk, ze kunnen zich vreselijk uitsloven en zich als clowns gedragen. En ja... ze jatten ook regelmatig iets van het aanrecht maar juist dat ondeugende vind ik geweldig aan ze. De tuin laten ze redelijk met rust, maar als ik aan het schoffelen ben, dan komt er eentje om me te helpen. Ik ben stapelgek op dit ras, ik kan vooral mensen met gevoel voor humor een podenco echt aanraden. Niet alleen omdat je er een fantastische hond bij zult krijgen, maar ook omdat je ook weer een druppeltje op de gloeiende plaat laat vallen en er ééntje uit een ellendig leven kunt redden. En het mooie van een podenco is dat je ze in alle maten hebt. Van 35 a 40 centimeter tot meer dan 70 centimeter schofthoogte! Er is er dus altijd wel een te vinden die bij je past! |
