Hallo, Ik ben Lemon, een Podenco die als pup in het asiel in La Linea terecht is gekomen. Nu zul je wel denken, Lemon, wat een hondennaam..Ik vind het wel grappig, want iedereen kijkt ons altijd na als ze mij roepen. Maar er zit een verhaal achter. Ik zat eerst met nog  4 andere speelgenootjes in een bench. Heel  gezellig hoor, maar had toch liever  een fijn thuis.  In Juni kwamen er weer nieuwe vrijwill(st)ers & stagiaires. Eén van hen werd meteen verliefd op mij. Dat kan natuurlijk ook niet anders want, ik ben toch ook een lekkerding. Met mijn grote oren, mijn korte dikke poten en mijn lange lichaam ben ik toch een speciaal hondje? Eve-Noelle nam mij mee naar hun appartement. Daar zat ik met nog een pup (Mango) en nog een hele bange Dobermann. Met Mango kon ik het heel goed vinden. We speelden heel veel samen, maakten wandelingen, gingen naar het strand, mochten soms zwemmen in het zwembad.

We kwamen  soms ook andere hondjes tegen die uit hetzelfde asiel kwamen als ik.. met de namen Peach, Melon en Kiwi. Heb je het al door? De vrijwillig(st)ers en stagiares gingen gewoon  de  fruitmand  langs. Origineel he? Eve-Noelle zei de hele tijd tegen mij dat ik niet met haar mee kon naar Nederland, omdat ze al een ander hondje had uitgekozen. Toen dacht ik: Wacht jij maar is af, als ik mijn charmes in de strijd ga gooien, neem jij mij echt wel mee naar Nederland.  Op een gegeven moment was ik Eve-Noelle kwijt, toen bleek dus dat ze terug naar Nederland was gegaan zonder mij. Toen ik haar begon te missen werd ik ook een beetje ziek. Ik heb toen door het vele krabben  een wond tussen mijn schouderbladen gekregen. Een paar weken later ging Claudia (ook een vrijwilligster)  haar koffers pakken. Zij ging dus ook weer terug naar Nederland. Ik dacht dat ik toen weer terug naar het asiel moest.  Maar ik werd  aan de riem gedaan en ik ging met Claudia de bus in. Toen werd me het duidelijk.. IK MOCHT MEE NAAR NEDERLAND!

Na een lange reis stonden er allemaal mensen op mij te wachten op het vliegveld in Brussel. Ik mocht met een meneer en een mevrouw mee.  Het werd mij toen allemaal een beetje teveel, dus ging ik ontsnappen. Toen ze mij weer te pakken hadden moest ik weer in de auto. Ik werd  een beetje wagen ziek. Later bleek dat die meneer  en die mevrouw  de ouders van Eve-Noelle waren, want een tijdje later zag ik Eve-Noelle weer. Ik was toen zoooo blij! Eve-Noelle vond het ook heel leuk om mij weer te zien! Ik moest een dag later meteen naar de  dierenarts, want  ze maakten zich zorgen om mijn wond. Het zag er heel vies uit.  Ik heb toen medicijnen gekregen en moest een t-shirtje aan en soms ook sokjes dragen, zodat ik niet meer kon krabben. Het stond me schattig hoor! Alle andere hondjes werden jaloers op mij!

Inmiddels ben ik helemaal gewend hier, al zie ik ‘s avonds soms nog wel eens spoken. Ik begin dan gewoon ineens keihard te blaffen of te grommen tegen het raam. Ik kan het ook goed vinden met de 2 andere honden hier. Kyra, dat is mijn echte vriendinnetje nu. Casper, die is al wat ouder,  die hoeft niet zo nodig meer te spelen. Dus ik heb het prima naar mijn zin hier.  Oh ja, ik ben dol op sneeuw, super leuk vind ik dat! Ik kon er lekker in happen, en springen en op sommige plaatsen was het een glijbaan. Ik werd dan zo door Kyra over de glijbaan heen geschoven! Jippiee! Met Kerst hadden we zo’n rare boom in de kamer staan met allemaal cadeautjes eronder. Ik rook al iets lekkers, maar ik wachtte rustig op mijn beurt. Toen ik mijn naam hoorde sprong ik meteen uit de mand om het cadeautje aan te nemen, liep weer rustig naar mijn mand om het daar uit te pakken. Er zaten 3 lekkere botten in!! Eve-Noelle zei dat ik hun eerste hondje was die een cadeautje aan kon pakken en het zelf openmaakte! Dat bewijst misschien wel dat Spaanse hondjes slimmer zijn dan Nederlandse hondjes, hihi! Maar ik ben wel blij dat ik in Nederland een eigen mandje kreeg. Oh ja  weet je... die vieze wond tussen mijn schouderbladen is helemaal genezen! Je ziet er niks meer van!

Peter, Ana en andere vrijwillig(st)ers: BEDANKT.