Wij waren al geruime tijd opvanggezin voor een stichting die honden bemiddeld vanuit o.a. Spanje. Hoewel we al drie honden hadden besloten we dat er ruimte genoeg was in ons huis en hart voor een extra hondje. Omdat ik mijn opvanghondjes persoonlijk zou ophalen, bij de aankomstplaats, maakte ik onverwachts kennis met Lelie. Toen ik het terrein opreed werd zij net uitgelaten en ik voelde gelijk mijn hart overslaan. Ik heb haar even geaaid en in de ogen gekeken en was meteen smoorverliefd op dit knappe meisje. Het was opvallend dat zij mij net zo goed in de gaten hield als ik haar.

Lelie is ondanks haar soms onzekere aard, een ideale gezinshond. In haar korte leventje heeft ze als surrogaatmoeder gefungeerd voor vele pups en zelfs kittens. Dit ondanks haar eigen beroerde start. Lelie werd met slechts 3 weken oud in een vuilcontainer gevonden. Ze is inmiddels de roedelleider en dit gaat haar prima af.

We zijn samen op cursus geweest en hebben hier van genoten. Stil blijven zitten of wachten op commando's zijn niet echt besteed aan haar. Maar alles wat met snelheid te maken heeft wel. Lelie is en blijft een podenco. Ze is intelligent maar ook vreselijk eigenwijs en eigengereid. Ze heeft grote oren maar gebruikt die alleen wanneer ze daar zin in heeft. Ze wil weinig weten van vreemden maar is gek op haar eigen familie. Ze is een lust voor het oog wanneer je haar ziet rennen. Ook al rent ze vaak verder weg dan wij wensen, op den duur komt ze altijd weer terug. Haar lijstje met pluspunten is net zo lang als haar lijstje met minpunten maar toch....

Ze is mijn droomhond, mijn fiets- en wandelmaatje, en de hond waar ik ontzettend veel van hou.