Het begon 8 jaar geleden bij stichting PAWS toen ik een hondje bij mijn whippet zocht. Via het internet wilde ik verantwoord aan een 2dehandsje komen en daar was BELLABELLE een pup van 5 maanden Galgoxpodenco. Nou en ik wist wat een galgo was en de rest geloofde ik wel. Woensdag gebeld, hondje met spoed in de PAWS vrachtauto uit Spanje mee en zaterdag opgehaald in Eindhoven. In mijn regio diverse kynologisch juffen met burnout  op non actief gekomen omdat ze mij en mijn hond, kruising PODENCO probeerden les te geven. Viavia leerde ik dat mijn PROBLEEM een NAAM had: juist ja puur geval van PODENCO!!!!! Eindelijk erkenning en dat is deel van de oplossing.

Na jaren van uren wachten in de auto op parkeerplaatsen tot je hond terug komt, via zonder hond naar huis en rond schemering nog eens terug naar waar je haar voor het laatst hebt gezien, totaan lekker laten lopen die weet waar ze woont en als ze zin heeft komt ze vanzelf weer naar huis...... al die stadia die je als baas van een podenco hebt moeten doorlopen heb ik gehad. Als volleerd podencobegeleider zonder ooit nog de behoefte te koesteren me BAAS te wanen over zo'n beest is het mijn GROTE LIEFDE geworden.

Jaren later surfend over het internet kwam ik een UITGEMERGELDE Tanusu, Garaje, Flecha en nog wat podi's tegen en dacht na 8 jaar, goh is het ZO ERG met de UITERST SENSIBELE HONDEN? Omdat mijn Vellah (voorheen Bellabelle) mij al eens van de rookvergiftiging, en andere rampen heeft gered/behoed, dacht ik : ik moet iets TERUGDOEN..... Zo ben ik bij HZT tot podipleegmoeder gebombardeerd en heb ik gedacht dan ga ik mijn verjaardag vieren met alleen PODENCO's.



Wij PODIBEZITTERS voelen ons vaak eenzaam tussen de andere hondenmensen omdat wij de PODI's wel ' hebben ' maar toch ook weer niet BEZITTEN.... Vandaar mijn oproep tot een vriendschappelijk samenkomen in Schoorl, waarbij PODILIEFHEBBERS van alle stichtingen, de gemeenschappelijke liefde voor het ras met elkaar delen en EINDELIJK VRIJUIT KUNNEN SPREKEN met elkaar over onze honden zonder dat we daarbij GEK WORDEN AANGEKEKEN door andere hondenmensen.

•    Voor ons is het normaal om door een gebied te lopen zonder hond (of tenminste de hond is niet in het zicht)

•    Voor ons is het niet vanzelfsprekend dat als je met hond gaat wandelen dat je dan ook MET hond weer thuiskomt

•    Wij kunnen GEEN uitlaatservice inhuren omdat onze honden niet noodzakelijke wijze bij de roedel blijven en de service niet kan omgaan met onze honden

•    Onze huizen vergen een SPECIALE INBOEDEL die zich ondervinderlijk wijze podiproef wordt.

•    ONZE tuinen zijn nooit zo netjes als die van de buren.

•    ONZE planning kan per dag wijzigen doordat de hond even iets anders op het oog heeft....

•    ONZE honden zijn de zachtaardigste en liefste ter wereld.

•    ONZE honden nemen bezit van ons alledaags bestaan, laten ons bij voortduring IMPROVISEREN en dat doen wij graag

•    ONZE PODI'S maken iets los in een mens. En daar ga je ONTZETTEND VAN HOUDEN of kan je totaal niet tegen .

•    MET PODI'S IS ER GEEN MIDDENWEG.

En alleen PODENCOMENSEN (soort groene marsmannetjes en vrouwtjes dus) SNAPPEN dat!

Op 28 februari 2010 om 12 uur tot 15 uur KWAM HET MET BAKKEN UIT DE LUCHT. MAAR IEDEREEN HEEFT GENOTEN van de wandeling!!!!! Alle honden hebben los gelopen behalve Sussy en Martina, voor de foto zijn een aantal honden aangelijnd.

Binnenkort zondag 13 juni is er weer een podencomeeting dan in Amersfoort, georganiseerd door Judy Kleinbongardt. Zij is destijds mijn MENTAL COACH avant la lettre geweest toen ik een PODENCO bleek te hebben....... Dus alle podencomensen verenigt u en deel uw enerverende levenservaring met mensen die geen saaie dag meer kennen sinds de komst van hun podenco en mixen daarvan.

Mijn BELLABELLE/Vellah studeert inmiddels voor speurhond omdat ze bijzondere gaven heeft. Ze is geen Galgoxpodenco maar een Podenco/pointermix. Vellah is nu mijn hondencoach voor hondjes vers uit de pererra. Zonder haar kan ik geen honden uit Gran Canaria opvangen. Zij kalmeert ze, doet voor hoe het hoort tijdens de wandelingen en straalt KALMTE en EVENWICHT uit. Ik hoop dat mijn Vellah 28 jaar wordt want ik zou niet weten wat ik zonder haar moet. Ook traint ze mijn paard die nogal heetgebakerd is en ik als onervaren ruiter schakel Vellah in als leider van de kudde. Zij snapt dit allemaal zonder training, loodst ons veilig door verkeer en door bossen en doet dit met een BIG SMILE op haar gezicht. Zeg mijn niet dat Podenco's moeilijke honden zijn, onze maatschappij is moeilijk maar ik heb een SUPERHOND. LANG LEVE DE PODENCO!!!

Groetjes, Marije