Ik wil jullie vragen om eens een verhaaltje naar mij toe te sturen over jullie Podenco. Ik vind het zo erg dat een Podenco altijd afgeschilderd wordt als een moeilijke hond die afgeraden wordt. Ik ben bang dat dit door mensen gezegd wordt die helemaal niet weten waar ze over praten. Als het van die moeilijke honden zijn, waarom wil iedereen die een Podenco gehad heeft er weer een terug. Of iemand die er al een heeft er een tweede bij. Laten we allemaal onze stem eens laten horen, de Podenco's krijgen zo nooit een kans om geadopteerd te worden, terwijl dat zij het eigenlijk het zwaarst te verduren hebben.

Tuurlijk schrijf ik een stukje over onze podenco Felice. Ik ben het namelijk helemaal eens met je, een podenco is zeker geen lastige hond, maar juist een ontzettend lieve hond. En ze zijn ondeugend, dat wel! Maar maakt dat juist een hond niet leuk? Onze Felice heeft echt nog nooit iets gesloopt in huis. En wij hebben haar echt als een pup van 3 maanden gekregen!En ja, af en toe heb je een dag dat je ze achter het behang wilt plakken, maar volgens mij heeft elke hond dat. De podenco is wat ons betreft een onbewuste keuze geweest (tot een week voor we haar kregen wisten wij niet dat ze 100% rasecht was). Maar spijt hebben wij er nooit van gehad.

Eerst ter info voor alle mensen die raar denken over een Podenco of welke andere hond dan ook: Zolang mensen denken dat honden niets voelen, zullen honden voelen dat mensen niet denken!!

Sam,

Zo'n lief schatteke heb je van je leven nog niet gezien. Kraaloogjes en een lach op zijn lieve hoofdje. Ik verzin dit niet, hij kan echt lachen, trekt hij zijn mondhoeken zo omhoog..hihi. Als ik thuis kom van een dagje werken staat hij al te hossen en te springen, zo blij dat het vrouwtje weer thuis is!!! Maar netjes zitten om de eerste knuffel te ontvangen!! Dan lekker een eindje wandelen en de benen goed strekken aan de lange uittrekbare riem! Maarrrr, voor we oversteken eerst netjes zitten en wachten tot het vrouwtje goedkeuring geeft om over te steken!! Wanneer er een vogeltje vliegt, kijk ik deze na, wat interessant!! Maar als ik een vogeltje zie huppelen, moet ik even actie ondernemen!! Toch leuk om een beetje te jagen ej!! Wanneer we terugwandelen zegt het vrouwtje 'Naast'. En dat kan ik al best netjes, niet trekken aan de riem en weer netjes gaan zitten voor we oversteken!!

24 December 2008 begon mijn nieuwe leven. Ik was toen 7 maanden en werd op het vliegtuig gezet naar Nederland waar mij een heerlijke zorgeloze toekomst te wachten stond. Ik kwam in een heerlijke warme mand terrecht bij Alex en Wilma en hun kids. De eerste uurtjes vond ik alles maar doodeng en spannend, maar na een dag wist ik al dat ik deze plek nooit van mijn leven meer zou verlaten. Vanaf die dag werd ik de dikste vriendjes met de kids van mijn baasjes, die zijn zo lief voor me en willen alleen maar met met knuffelen, heerlijk al die aandacht dat was ik helemaal niet gewend natuurlijk.

Mijn Podenco's,  Het is ondertussen al weer 9 maanden geleden dat ik naar Nederland kwam, dus ik wil jullie wel even laten weten hoe het met mij gaat. Wel, het gaat erg goed met mij!  Mijn baasje legt mij goed in de watten, zo goed zelfs dat ik een beetje te dik ben geworden, dus nu ben ik op dieet. Soms vergeet mijn vrouwtje wel een de voorraadkast dicht te doen en dan pak ik lekkere dingen uit de kast.

Als hondenliefhebber en op zoek naar een hond, Chihuahua Pinkie was met mijn dochter mee uit huis gegaan en het was wel erg stil in huis, kwam ik bij toeval op Internet op de site Podenco in Nood en mijn hart was gestolen, wat een leuke honden maar wat een vreselijke verhalen. Al surfend vond ik nog meer sites over deze geweldige hond en zo kwam ik bij Smokey, een Podenco Ibicenco van 5 jaar oud terecht. Smokey is in Spanje van de straat gered en geadopteerd door een alleenstaande vrouw in België. Helaas is deze vrouw erg ziek geworden en overleden, niemand kon of wilde voor Smokey zorgen en zo kwam hij in een Belgisch asiel terecht waar hij al 5 maanden zat toen ik bij hem ging kijken.

Drie jaar geleden hebben we Fellow vanuit Malaga over laten komen via de stichting Ace Charity. Volgens het asiel daar was het een agressieve hond en hij zat alleen in een hok. We hadden thuis nog 7 katten en 2 honden, dus mijn ouders en ik hebben er wel goed over na moeten denken of we de gok wilden nemen, maar ik was al verliefd op hem geworden via de foto's dus er was eigenlijk geen weg meer terug. Toen hij aankwam in Nederland was hij vel over been, hij woog maar 12 kilo. Hij had allemaal littekens op zijn lichaam, het was gewoon één hoopje ellende. De eerste dagen was het vooral veel geduld hebben. Hij was bang voor alles. Voor fietsers, auto's, telefoons, maar vooral mannen. Je kon echt zien dat mannen hem iets hadden aangedaan.