Wie zegt dat een podenco een moeilijke hond is kent het ras werkelijk niet. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat ook niet wist, maar dat heeft mij niet weerhouden mijn prinsesje te adopteren. Door schade en schande heb ik het  ras leren kennen. Het is nu al weer 2 jaar geleden dat ik mijn "toen nog maar 3,5 maanden oude" meisje Kimi ging ophalen bij haar opvang gezin. Vanaf het moment dat ik haar in het echt zag was ik verkocht. Wat was ze mooi (dat is ze nog steeds) ik kon mijn ogen niet geloven. Die lange poten het slanke lijf en haar prachtige rechtop staande oren. Een prinses pure sang!!!

Ze was erg schichtig maar klom wel gelijk op schoot en legde haar kopje vol overgave op de schouder van mijn partner. We hebben er een paar dagen over gedaan om haar vertrouwen te winnen. Wij wisten, dat ze voor haar jonge leven, al heel wat had mee gemaakt. Bij geboorte weg gehaald bij haar moeder omdat ze volgens de boer niet voldeed aan het jagers instinct wat ze had moeten hebben. In een container terecht gekomen, gelukkig opgevangen door de organisatie Rescuedogs Europe. Daar met de hand gevoed en waarschijnlijk veel liefde gekregen, want ze was niet bang voor mensen. Daarna is ze in een vliegtuig geplaatst om naar Nederland vervoerd te worden. Op gevangen in een liefdevol opvang gezin en uiteindelijk bij ons terecht gekomen.

De eerste weken wisten wij echt niet wat voor soort hond wij in huis gehaald hadden. Gewend als we waren om de hond los te laten lopen deden wij dat met Kimi ook. Fout!!!!! nooit doen, leerde ik, ze nam gelijk de benen. Daar sta je dan, zo hard als zij al kon lopen, kon ik niet. Daar ging ze de weg over en niet meer te vinden. Ik stond doods angsten uit want op die weg reden natuurlijk auto's. Uiteindelijk vond ik haar terug angstig en bibberend. Met veel lieve woordjes durfde ze weer bij me te komen. Ik was heel blij dat ze ongedeerd was heb haar aan gelijnd en mee naar huis genomen. Door dat ik al eerder honden had gehad wist ik dat ik haar niet moest straffen, dat zou alleen maar averechts werken. Ze is nog vele malen weg gelopen al moet je het niet zien als weg lopen. Podenco's zijn jagers en als ze eenmaal wat in hun neus hebben "dat hebben ze al snel" horen of zien ze niets meer. Dan sta je met kromme tenen in je schoenen te wachten tot ze weer terug komt. Conclusie ze mag los lopen alleen op terreinen waar van ik weet dat ze niet weg kan en waar er geen gevaar is. Daarvoor neem ik de tijd minimaal 1 uur per dag. Lukt dat niet dan gaat ze aan de fiets en kan ze toch haar energie kwijt. Kimi houdt van alle mensen, maar vooral van andere honden. Wanneer ze die ziet dan wil ze er naar toe om te rennen en spelen.

Ook podenco's is heel veel te leren. Het zijn heel slimme dieren vergeten niets. Een podenco is geen herdershond die op commando gaat zitten, liggen, naast je blijft lopen, ballen haalt, gefixeerd is op de baas en al die dingen die zo'n hond doet. Als je zo'n hond wil hebben moet je een herdershond nemen. Alle commando's waarvan ik vind dat ze die moet kennen kent ze ook. Ze gebruikt ze alleen wanneer het haar uitkomt en daar moet je rekening mee houden. Jagen zit ze in het bloed en dat doen ze ook. Soms komt ze me een muisje brengen, soms moet ik door de modder en sloten achter haar aan omdat ze iets in haar neus heeft gekregen dat veel belangrijker is dan dat ik haar roep, soms trekken je tenen krom in je schoenen omdat jij naar huis wilt en zij dat nog helemaal niet ziet zitten. Als ze dan uiteindelijk in mijn nabijheid is heb ik haar geleerd om op commando te gaan zitten, uiteindelijk doet ze dat, dan kan ik en op mijn gemak naar haar toe lopen en aanlijnen.

Dit druist tegen alle dingen die ik met mijn vorige honden geleerd heb in. Men leert altijd de hond moet naar je toekomen om aangelijnd te worden nou bij Kimi werkt dat niet. Ook leer je, loop van de hond weg en hij komt vanzelf achter je aan. Ook dit werkt niet want Kimi heeft dan alleen maar een ding in haar kop ik kan lekker rennen. Hierin heb ik aan haar toe moeten geven. Uiteindelijk komt ze altijd maar nogmaals wanneer het haar uitkomt en dat kan soms best wel een tijdje duren.

Wil je een hond die perfect naar je luistert dan zal je, je ergeren aan een podenco en is een podenco niet de juiste hond voor je. Maar wat is een podenco nog meer!! Onze Kimi is een lieve aanhankelijke en blijde levenslustige hond, haar staart kwispelt altijd. In huis is ze heel rustig ligt graag op zachte kussens daar heeft ze er twee van, 1 in haar bench waar ze zelf 's nachts in gaat liggen als wij naar bed gaan. Overdag ligt ze in de woonkamer op haar 2e kussen. Ze houd van spelletjes. Wat ze heel leuk vind is, als ik snoepjes door het hele huis verstop. Met dit spelletje moet ze haar neus gebruiken en is ze een tijdje zoet. Ballen door het hele huis gooien en natuurlijk onder alle kasten terecht komen. Als dat gebeurt blijft ze net zo lang zaniken dat wij de bal voor haar gaan pakken . Ze kan ons heel goed duidelijk maken wat ze wil. Ze bromt in alle toon aarden elke toon geeft aan wat ze precies wil. Ook haar lichaamstaal is heel duidelijk. Het heeft even geduurd maar wij verstaan haar inmiddels. Ze blaft in huis bijna nooit, het is dus ook geen waakhond, maar daar hebben we haar niet voor. Ze wind iedereen om haar poot en een ieder die bij ons binnen komt is haar beste vriend.

In de zomer loopt de zon als het ware door ons huis. Kimi ligt graag in de zon met haar duidelijk taal laat ze ons weten waar ze haar kussen wil hebben. Wanneer wij niet reageren kan ze heel lang brommend in de zon blijven staan. Uiteindelijk doe je wat ze wilt en dan ploft ze tevreden neer. Ze wil graag aangehaald en geknuffeld worden dat gaat als volgt. Ze staat op van haar kussen en geeft je zachte duwtjes met haar neus is dat niet voldoende dan klimt ze op je schoot (ik vind dit altijd heel aandoenlijk) totdat ze een aai over haar bol krijgt. Daarna moeten we haar wel even zeggen dat ze voldoende aandacht heeft gehad en dan gaat ze weer op haar kussen liggen. Dit komt zo gemiddeld ieder half uur voor. Zo heeft ze ook een voor ons, eigenaardige manier van eten. Of het nu gaat om een snoepje of haar voer, ze eet niet als wij in de buurt zijn. Wij staan dus heel duidelijk hoog in rang. Zij eet wanneer wij haar toestemming geven om te eten. Zelfs al geven wij haar een heel lekkere kluif ze eet niet eerder als dat een van ons er als het ware een hapje van heeft genomen.

Zoals de lezer al wel begrepen heeft wij hebben een flat 2 hoog geen tuin. Kimi moet echt naar buiten om aan genoeg lichaamsbeweging te komen. Wij zorgen er dus ook voor dat ze dat krijgt. Wanneer we dat niet doen wordt ze heel ongedurig en vervelend. Het zit in de aard van een podenco om te rennen en zijn levenslust bot te vieren. Dit moet je wel weten als je een podenco neemt en daar moet je hier rekening mee houden wanneer je besluit om een podenco te nemen. Wanneer je ze deze ruimte geeft dan krijg je een hond zo als onze Kimi.